bir gün olacaqdır. Qəribədir ki, sənin məktubların məni
kor eləyir, Milena, axı artıq bir həftə, yaxud daha artıqdır ki, sənə nəsə olduğunu
hiss edirəm, nəsə qəfil yaxud tədricən, ciddi yaxud təsadüfi, aydın yaxud tam
dərkedilməmiş; amma o baş verib, bunu bilirəm. Bunu yalnız sənin məktubunun
detallarından görmürəm, əslində isə belə detallar vardır, məsələn, məktub
xatirələrlə doludur (və məxsusi xatirələrlə), adətən, sən hər şeyə cavab verirsən,
amma indi hamısına cavab verməmisən; səbəbsiz yerə kədərli olmusan; məni
Davosa yollayırsan; sən birdən bu görüşə elə inad edirsən ki (amma buraya
gəlməmək haqqındakı məsləhətimi dərhal qəbul etmişdin); bildirmişdin ki, Vyana
belə görüşlər üçün yaramır, sən demişdin ki, gəlişinə qədər belə görüşləri təşkil
etmək lazım deyildir və birdən sonuncu üç-dörd məktubdakı bu cür tələskənlik
anlaşılmır. Əslində, buna hey sevinməli, sevinməliyəm, amma bacarmıram, çünki
sənin məktublarında gizli bir qorxu hiss edirəm, o ya mənə görədir, ya da mənim
əleyhimədir – bilmirəm, amma sən elə qəfildən, elə tələskənliklə görüşməyi təkid
edirsən ki, bunda bir qorxu gizlənib. Amma hər halda mən çox şadam ki, bu imkan
artıq vardır, sən onu artıq tapmısan. Əsər sən burada gecə qala bilməsən, bunu da
təşkil edə bilərik, məsələn, birlikdə olacağımız vaxtın bir neçə saatını qurban
verərik; bazar günü saat 7-də sürət qatarı ilə gedərsən Qmyunda, – mən o vaxt
belə eləmişdim – buraya isə saat 10-da gələrsən, mən səni gözləyəcəyəm, mənim
geriyə qayıdışım isə beşin yarısına adlayır və bizim olsa-olsa altı saat vaxtımız qalır.
Sürət qatarının axşam reysi ilə Vyanaya qayıdırsan və on ikiyə iyirmi beş dəqiqə
işləmiş orada olursan – kiçik bir bazar gəzintisi).
Ümumiyyətlə, bütün bunlar məni narahat edir, daha doğrusu, narahat eləmir,
çünki sənin təsirin mənim üzərimdə çox böyükdür. Mən hədsiz narahat olmaq
əvəzinə, – çünki məktubunda nəyinsə haqqında susursan – mən sakitliyimi
saxlayıram, sənin necə görünməyindən asılı olmayaraq