altında, yarımqaranlıqda, rütubət içində, laqun111 səviyyəsində,
ensiz taxta üzərində insan yarıbükülü vəziyyətdə qalır, su topuqlara qədər qalxır,
qabarmalar zamanı dizlərə qədər də çatır. Ən dəhşətlisi isə su siçanlarıdır, gecələr
onlar ciyildəyir, dişləyir, gəmirirlər (yəqin ki, qız ona verilən çörək qırıntıları
uğrunda bu siçanlarla mübarizə aparırmış) və hamısından daha dəhşətlisi odur ki,
onlar həmişə gözləyirlər ki, insan nə vaxt gücdən düşüb taxtanın üstündən
yıxılacaqdır. Bilirsənmi, sənin məktubunu bu hissiyyatla oxudum. Hər şey elə
dəhşətli, elə əlçatmazdır, əsas isə, elə yaxın və elə uzaqdır ki, lap öz keçmişin
kimidir. Və yarıbükülü vəziyyətdə orada oturursan, ayaqların qıc olur və sən
qorxudan titrəyirsən, işin yalnız ondan ibarət olur ki, qaranlıqda siçanların
parıldayan gözlərinə gözünü zilləyirsən, bir müddətdən sonra isə artıq yuxarıdamı
olduğunu, yaxud onların yanına yıxılaraq elə onlarınkı kimi uzun sifətindəki iti
dişlərini ağartdığını və ciyildədiyini fərq edə bilməyəcəksən. Ah, belə hekayələri
daha danışma, tez yanıma gəl, hə, nə oldu, tez gəl. Bu “vəhşiciyəzləri” isə sənə
verirəm, lakin bir şərtlə, sən onları dərhal evdən qovursan.112
***
Doktor haqqında isə, ümumiyyətlə, daha heç bir söhbət yoxdur? Axı sən and içərək
bildirdin ki, doktorun yanına gedəcəksən, öz sözünə isə sən əməl etmədin. Daha
qan gəlmir, sən də ona görə getmirsən? Özüm haqqında danışmaq istəmirəm,
mənimlə müqayisədə çox sağlamsan, həmişə elə bir cənab kimi yaşayacağam ki,
onun çamadanını daşımaq lazımdır (bu, təbəqələşmədə cinahları göstərmək üçün
deyildir, çünki burada əvvəlcə cənabın özü gəlir, sonra onun çağırdığı yükdaşıyan
gəlir və gücünün çatmadığı çamadanını aparmasını xahiş edir). Bu yaxınlarda
vağzaldan evə gedirdim, mənim çamadanımı götürən qulluqçu birdən öz
təşəbbüsü ilə – deyəsən, bu barədə ona bircə kəlmə də deməmişdim – mənə
təskinlik verməyə başladı. Ona aydın olmayan müəyyən şeyləri, əlbəttə ki, bilirəm,
amma çamadanı daşımaq –