– bax, bu onun işidir, o bu işə vərdiş edib və s. Yalnız
onda ağlıma gəldi ki, onun nitqi mənim fikrimə cavabdır, o qədər inandırıcı olmasa
da ağlımdan keçirdiyim, lakin açıq şəkildə demədiyim fikrimə cavabdır, beləliklə,
bu məsələdə mən səni özümlə müqayisə etmirəm, amma özümdən asılı olmayaraq
öz vəziyyətimi düşünməli oluram, nə qədər çox düşünürsənsə, o qədər də çox
həyəcanlanırsan və həkimin yanına getməlisən. Bu, üç il bundan əvvəl olmuşdu,
mən heç vaxt ciyərlərimdən şikayət etməmişəm, heç vaxt yorulmurdum, istədiyim
qədər yeriyə bilirdim və öz qüvvəmin tükəndiyi sərhədə qədər heç vaxt gedib
çatmamışdım (fikirlərim barədə nə deyə bilərsən, burada daim sərhədlər barədə
məsələyə toxunuram) və birdən nə vaxtsa isti bir gündə, deyəsən, avqustda, gözəl
bir havada, başımdan başqa hər şeyin qaydasında olduğu bir vaxtda – üzgüçülük
məşğələsində ikən öskürdüm və al-qırmızı rəngdə bir şey tüpürdüm. Bu çox qəribə
idi və hətta maraqlı idi, doğrudurmu? Bircə saniyəliyə ona baxdım və dərhal da bu
ləkəni unutdum. Sonra isə bu tez-tez baş verirdi, tüpürmək istəyən kimi qırmızı
ləkə görünürdü – sanki o, sifarişlə gəlirdi. Artıq nəinki maraqlı deyildi, hətta
darıxdırıcı idi və yenidən onu unutdum. — Dərhal həkimin yanına getsəydim də,
ola bilərdi ki, hər şey həkimsiz baş verə biləcəyi kimi olardı, amma onda heç kəs
bilmirdi ki, məndən qan gəlir və heç kəs həyəcanlanmadı. Amma indi kimsə
həyəcanlanır, xahiş edirəm, get həkimə.
***
Sənin ərinin mənə onu-bunu yazmağa hazırlaşması qəribədir. Bəlkə də məni
döyəcək, yaxud boğacaq? Doğrudan da, bunu başa düşmürəm. Təbii ki, sənə
tamamilə inanıram, lakin özlüyümdə heç cür təsəvvür edə bilmirəm ki, sanki
mənimləsən, birdən deyirsən: “bax, bu dəqiqələrdə Vyanadayam, orada dəhşətli
bir hay-küy vardır və s.”, mən isə bütün bunları hiss etmirəm. Və hər ikimiz
pəncərədən Vyana tərəfə baxırıq, təbii ki, bunun bizə zərrə qədər də təsiri olmur.
Həm də ki bir məsələ: gələcəkdən danışarkən unutmursanmı ki,