n başqa
birisini, demək olar ki, görmədiyini, gərgin şəkildə, qəlb çırpıntıları ilə sənin
həyatını izləməsini nəzərə alaraq bu tonda yazmalısan: “Bütün “təkliflər” və
“bütün sərt şərtlər” mənasızdır, Milena öz həyatını yaşayır, o başqa cür yaşaya
bilməz. Milenanın həyatı qəmli olsa da, hər halda, sanatoriyadakından daha
“sağlam və sakitdir”. Milena istəyir ki, nəhayət, bunu başa düşəsiniz, o artıq heç nə
istəmir, xüsusən də, “yaşayış yeri” barədə isə söhbət belə ola bilməz. O xahiş edir
ki, hiddətlə ondan uzaqlaşmayasınız, qəlbinizin səsinə qulaq asaraq onunla insan
kimi danışasınız, insanın insanla danışdığı qaydada danışasınız. Belə etsəniz, siz
Milenanın həyatındakı kədərin çox hissəsini kənarlaşdıra bilərsiniz və sizin ona
“yazığınız gəlməz”.
***
Atanın cavabının ad günündə gələcəyini deməklə nəyi nəzərdə tutursan? Əslində,
bu ad günündən qorxmağa başlayıram. Şənbə günü görüşəcəyik, ya yox? 10
avqustda axşam mənə teleqram vur.
***
Kaş ki, şənbə günü, yaxud bazar günü Qmyanudda ola biləydin!
Bu, həqiqətən, çox vacibdir!
Belə olarsa, üz-üzə görüşəcəyimizdən əvvəl bu, sonuncu məktub olardı. Və
mənim düz bir ay işsiz qalan gözlərim (əlbəttə ki, yalnız məktubları oxumuş və
pəncərədən çölə baxmışdır) səni görəcəkdir.
***
Məqalə almancada olduğundan çexcə daha yaxşıdır, əlbəttə ki, müəyyən qeyri- dəqiqliklər də vardır, daha doğrusu, o, bataqlığı xatırladır – ayaqlarını güclə
dartaraq gedirsən. Dünən “Tribuna”dan olan bir oxucu mənə dedi ki, mənim nə
vaxtsa dəlixanada ciddi araşdırmalar apardığım hiss olunur. “Yalnız öz xüsusi
xəstəxanamda!”, – mən cavab verdim, bundan sonra o mənim “xüsusi dəlixanam”
barədə kompliment deməyə cəhd etdi. (Tərcümədə iki-üç xırda səhvlər vardır.)
Çərşənbə axşamı
İndi, gecə saat 10-dur, bürodayam, teleqram gəldi, bu elə tez oldu ki, teleqramın
mənim dünənki teleqramımın cavabı olduğunu düşündüm, amma orada
yazılmışdı:
səhər saat 11-də göndərilib. Teleqram saat 7-də, yəni 8 saata gəlib. Bu
teleqramın özünün