bir təskinliyi də bizim coğrafi baxımdan bir-birimizə çox
yaxınlığımızdır: bir sutkadan az bir vaxtda mən səndən cavab ala bilirəm. Və heç də
həmişə cavab “gəlmə!” olmayacaqdır.
Hər necə olsa, kiçicik bir imkan qalır: ola bilsin ki, sən hələ məktubumu
almamısan, mən orada sənə izah edirəm ki, heç bir gecə də Vyananı tərk etməli
olmursan və Qmyunda gəlirsən. Ola bilsin ki, sən özün də bunu müəyyən etmisən.
Necə olursa-olsun, əvvəlki kimi bu cür cüzi imkanla mən otuz gün ərzində (sənin
məzuniyyətin müddətində) viza götürmək haqqında düşünürəm. Deyəsən, mən
bunu eləməyəcəyəm, çünki sənin teleqramın çox qətidir, bu səfər barədə səndə
dəf olunmaz şübhə vardır. Gördüyün kimi, Milena, heç bir dəhşətli şey yoxdur, elə
mən özüm də səni “artıq” dörd həftədən sonra yenidən görmək üçün kəskin arzu
etmirəm (yeri gəlmişkən, bu yalnız görüş imkanımın belə sadə olduğunu başa
düşmədiyimizə görədir); əgər biz görüşsək buna görə istisna olmadan sənə
minnətdar olardım ki, imkanın və özünün üstündən xətt çəkməyə tamamilə haqqın
vardır (əgər gəlmirsənsə, deməli, elə belə də lazım olduğu barədə yazmıram), bu
haqda heç yazmağa da dəyməz, sadəcə, mən qara mənzildən sənə tərəf yönələn
dar dəhlizi elə sevinclə quraşdırıb düzəldirdim və bütün hər şeyi buna
uyğunlaşdırırdım ki, ola bilsin (başısoyuqluğum dərhal “əlbəttə! əlbəttə! əlbəttə!”
deyir), o, sənə tərəf aparmaqdansa nüfuzedilməz “xahiş edirəm ki, gəlmə”
qayasına dirənsin, istəristəməz bu cür cəld düzəldilmiş həmin yolla yavaş-yavaş
evə qayıdaraq içi mən qarışıq hər şeyi dağıdardı. Ümumiyyətlə, bunlar kifayət
qədər ağrılı məsələlərdir, amma çətin ki, onlara pis deyilə bilsin, madam ki, bu
haqda yazmağa tez güc toplaya bilmişəmsə, deməli, elə də pis deyildir. Ən
nəhayət, yeni yollar meydana çıxacaqdır, qoca köstəbək lağım qazmağa
vərdişkardır.
Pis isə bax budur: dünən, deyəsən, qeyd etmişdim ki, görüşümüz çox vacib idi.
Bu mənada onu qətiyyən əvəz etmək olmazdı, xüsusən buna görə teleqram çox
məyus elədi.