amma qorxmuram, məni düzgün başa düş, Milena,
heç vaxt səndən ötrü qorxmuram; əgər bir başqa vaxt elə təəssürat yaransa ki, – beləsi isə tez-tez yaranır – onda bu zəiflikdir, bu, ürəyin sıxıntısıdır, axı ürək nəyin
naminə döyündüyünü möhkəm surətdə bilir; nəhənglərin də zəif dəqiqələri olur,
hətta Herakl da, məncə, bir dəfə huşunu itirmişdi. Amma dişlərimi sıxaraq sənin
gözlərinə baxanda ən aydın günləri görə bilirəm, ona görə də hər şeyə dözürəm:
hicrana, həyəcana, qayğılara, sənin susmağına.
***
Nə qədər xoşbəxtəm, sən məni nə qədər xoşbəxt etmisən! Bir müştəri gəldi (bircə
fikirləş ki, mənim də müştərim vardır!), fikrimi məktubdan yayındırdı, hirsləndim,
amma onun girdə, çəhrayı, xeyirxah sifəti, başqa sözlə, Almaniya
imperatorluğunun adamları kimi aydın üz cizgiləri olan sifəti var idi, o qədər
xoşagələn adam idi ki, zarafatımı da işgüzar cavab kimi qiymətləndirdi; amma necə
olursa-olsun, o mənə mane oldu, mən onu bağışlaya bilmədim, ona görə də
stuldan qalxıb onunla başqa bölmələrə getməli oldum, bu sənə görə, ay mənim
xeyirxahım, artıq bir hərəkət kimi göründüyündən, ayağa qalxdığım vaxt qulluqçu
sənin məktubunu gətirdi, mən onu birbaşa pilləkəndə açdım və – ey göylər! – orada fotoşəkil var idi, daha doğrusu, heç vaxt, heç vaxt unudulmayacaq bir
məktub idi, ildə bir dəfə, əbədiyyətdə bir dəfə gələn bir məktub idi, şəkil elə yaxşı
idi ki, daha bundan yaxşısı ola bilməzdi; bu yazıq, balaca şəklə yalnız göz yaşlarının
arasından və döyünən ürəklə baxmağa icazə verilə bilər, başqa heç cür baxmaq
olmaz.
***
Və yenə də hansısa yad adam mənim qarşımda oturur.
***
Başladığım mövzunun ardı olaraq deyirəm: hər şeyə dözərəm, çünki sən
ürəyimdəsən; əgər mən bir dəfə yazmışamsa ki, sənin məktubların olmayan gün
dəhşətlidir, bu doğru deyildir, onlar yalnız dəhşətli dərəcədə ağırdır – qayıq ağır
idi, onun qıraqlarına qədər qalxan dalğalar qorxulu idi, amma hər halda sənin
dalğalarında, sənin axınında üzürdü. Yalnız mən sənin qətiyyətli yardımın