n olmadan
bir şeyə dözə bilmirəm, Milena. Həmin “qorxu”ya – mən burada çox zəifəm – bu
dəhşətli qorxuya mən nəzər sala bilmirəm, o məni qamarlayıb aparır.
Yarmila haqqında danışdıqların məhz ürək zəifliyinin nəticəsidir, bir anlıq sənin
ürəyin mənə olan sədaqətini dayandırır və sənin ağlına belə fikir gəlir. Məgər biz
bu mənada iki adamıq? Və məgər “qorxum” özünü ləkələmək qorxusundan
güclümü fərqlənir?
***
Yenidən məni yazmaqdan ayırdılar; artıq büroda yazmaq qeyri-mümkün olub.
***
Əgər bugünkü təskinləşdirici məktubun olmasaydı, vəd etdiyim uzun məktub
mənə yenidən qorxu aşılayacaqdı. Onun içərisində nələr olacaq?
Dərhal mənə cavab yaz, pul çatdımı? Əgər onlar itmişlərsə, yenə də
göndərəcəyəm, əgər itməyibsə, yenidən göndərəcəyəm və beləliklə, o vaxta qədər
ki, daha heç nəyim qalmayana qədər və o vaxta qədər ki, hər şey qaydaya düşənə
qədər göndərəcəyəm.
F.
Çiçəkləri isə almamışam, – deyəsən, sonuncu dəqiqələrdə sən onları mənə bəxş
eləmişdin.
Cümə
Beləliklə, səni tanıdığım vaxtdan indiyə qədər heç vaxt olmayan bir dərəcədə
vəziyyətin pisdir. Səninlə birlikdə və sənin xəstəliyin arasındakı məsafə məndə
qəribə hislər oyadır, sanki otağındayam, amma sən məni yalnız tutqun halda
seçirsən, mən isə özümü itirərək pəncərədən yatağa qədər və tərsinə gəzişirəm,
heç kəsə, heç nəyə inanmıram, heç bir həkimə, heç bir müalicəyə gümanım
qalmayıb, ancaq tutqun göylərə baxıram, sanki o, uzun illər ərzində hey zarafat
edirmiş, indi isə ilk dəfə mənim qarşımda öz çıxılmaz və çarəsizliyini göstərib, o da
mənim kimi özünü itirib. Sən yataqda uzanırsan? Bəs sənə yeməyi kim gətirir?
Necə yeməkləri? Və bu baş ağrıları! Bacaran kimi mənə hər şey barədə yazarsan.
Nə vaxtsa bir aktyor dostum var idi, Şərqi Avropalı bir yəhudi idi, hər üç aydan bir
onun kəskin baş ağrıları olurdu və bir neçə gün davam edirdi; ümumiyyətlə, o
tamamilə sağlam idi, amma belə günlərdə elə olurdu ki, küçədə divara söykənərək
dururdu və ona heç cür kömək etmək mümkün olmurdu və