yalnız yarım saat irəli- geri gedərək gözləyirdin. Xəstələr sağlamları, sağlamlar da xəstələri tərk edirlər.
Bəs ağrılar müntəzəm surətdəmi qayıdır? Bəs həkim nə deyir? Onlar nə vaxt
başlayıb? İndi sən yəqin ki, həblər udursan? Ay-ay-ay! (Amma “körpəciyim” də
deməyə haqqım yoxdur, bunu bacarmıram).
Heyf ki, sənin gəlişin yenidən təxirə düşdü, indi sən, ola bilsin ki, yalnız bir
həftə sonra cümə axşamından o tərəfə gələ bilərsən. Mən isə səni görmək
xoşbəxtliyinə nail ola bilməyəcəyəm, orada göllərin, meşənin, dağların əhatəsində
necə sağalacaqsan? Amma mənim kimi acgöz adama nə qədər xoşbəxtlik lazımdır
ki? Heyf ki, sən bu qədər uzun müddət Vyanada əzab çəkəcəksən.
Davos barədə biz hələ razılaşarıq. Mən oranı istəmirəm, çox uzaqdır və
tamamilə faydasızdır. Əgər Praqadan gedə bilsəydim, – getmək isə yəqin ki, lazım
gələcəkdir – onda ən yaxşısı harasa kəndə getməliyəm. Düzdür, orada məni
gözləyirdilər, amma bütün bunları fikirləşmək lazımdır, hər halda noyabra qədər
heç yana gedə bilməyəcəyəm.
Dünən gecə mən hansısa Ştaynla120 görüşdüm, ola bilsin ki, sən onu kafedə
görmüsən, onu həmişə kral Alfonsla müqayisə edirlər. İndi bir vəkilin yanında
sənədləri tərtib edir, o mənimlə qarşılaşdıqda şad oldu: mənimlə xidməti işlə
əlaqədar söhbəti var idi, sabahısı günü mənə zəng etməli oldu. “Hə, söhbət nədən
gedir?” – “Boşanma işidir, mənə də aidiyyəti vardır, daha doğrusu, o məndən bu
işə müdaxilə etməyi xahiş etmişdir”. “Bu necə olur?” Sözün əsl mənasında ürəyim
qopdu. Amma sonra aydın oldu ki, söhbət bir şairin valideynlərinin boşanmasından
gedir və tanışımın anası d-r Şteyndən xahiş edib ki, mən, şairə təsir edərək, anası
ilə yaxşı davranması, onu təhqir etməməsi üçün nəsihət edim.
Yeri gəlmişkən, qəribə nikahdır. Təsəvvür elə ki, arvad artıq bir dəfə ərdə olub
və birinci nikahdan uşağı da olub, bu uşaq da həmin şairdir. Ola bilsin ki, o, arvadın
birinci ərinin familiyasını daşıyır. Nə isə onlar evlənmiş, uzun illərdən sonra, şairin
atasının