ə sən
bilərəkdən ona qarşı laqeydsən (ola bilsin ki, bu elə ən yaxşı haldır, çünki sən bilsən
ki, onun nəyinə qarşı laqeydsən, artıq ona qarşı laqeyd olmaq onsuz da mümkün
olmayacaqdır). Onun isə vətəni yoxdur, ona görə də heç nəyə laqeyd ola bilmir və
daim onu qurmağa çalışır, bunun haqqında düşünür; o, qərənfil bərkidilmiş
şlyapasını çıxarırmı, gün altında, hovuzda uzanırmı, yaxud sənin tərcümə edəcəyin
kitabları yazırmı (o bu işdə hamıdan az həyəcanlanır, sən isə, yazığım, sevimlim,
günahkarlıq hissinə görə öz üzərinə çox yük götürmüsən, görürəm ki, sən işin
üstünə əyilmisən, boynun açılaraq görünür, sənin arxanda dururam, sən isə
qətiyyən heç nədən şübhələnmirsən, xahiş edirəm ki, dodaqlarımın oraya
toxunuşunu hiss edəndə qorxma, bu, yalnız köməksiz məhəbbətimdir) – hə, Maks
bütün vaxtlar bu haqda düşünməlidir, hətta sənə yazanda da!
Və ən qəribəsi budur ki, düzgün olaraq ondan müdafiə olunarkən, əslində ona
tabe olursan. Yəqin ki, o, mənim valideynlərimlə birgə həyatım barədə və Davos
haqqında sənə yazıb. Hər şey belə deyildir. Əlbəttə ki, valideynlərlə bir yerdə
yaşamaq pis şeydir, təkcə böyür-böyürə yaşayaraq həyəcanlar keçirmək yox, həm
də bu dairədə şəfqət və məhəbbətlə yüklənmək (doğrudan, atama yazdığın
məktubu oxumamısan), sanki milçək kimi yapışqan yerdə çapalamaq, amma öz
aramızdır, bunda da xüsusi, aşkar üstünlüklər vardır, birisi Marafon yürüşü ilə
mübarizə aparır, başqası yemək stolu uğrunda, müharibə allahı və qələbə ilahəsi
hər yerdə hökm sürür. Ona görə də, sadəcə, mexaniki olaraq köçməyin mənası
yoxdur, xüsusən də evdə nahar etməyə davam edirsənsə – indi bu mənim üçün ən
yaxşısıdır. Davos haqqında isə növbəti dəfə danışarıq. Davosdan mənə bir şey
lazımdırsa, o da yola düşərkən səndən alacağım öpüşdür.
Şənbə
Doğrudanmı, mən bu cür əziz və dözümlüyəm? Bilmirəm, bilmirəm; təkcə onu
bilirəm ki, bu cür teleqramdan bütün bədənim yüngülləşir, amma bu yalnız bir
teleqramdır, uzanmış əl deyildir.
Amma o, kədərlə səslənir,