yorğundur – xəstə yatağından gələn səsə oxşayır.
Bütün bunlar kədərlidir. Məktub da gəlməyib, yenə də bütöv bir günü məktubsuz
keçirəcəyəm; görünür, hər halda sənin vəziyyətin çox pisdir. Sənin bütün günü
yuxarıdakı otaqda (o otaqda ki, indi öz otağımdan daha çox orada yaşayıram)
uzanıb qalmadığını, teleqramı özünün verdiyini mənə bir kimsə deyəcəkmi?
Bu gecə sənə görə mən qətl törətmişəm – ağılsız bir yuxu, axmaq bir gecə
keçirdim. Təfərrüatlarını güclə xatırlayıram.
***
Hər halda məktub gəldi. Artıq ondan hər şey aydındır. Düzdür, o birilərdən də çox
şeylər aydın idi, amma onların açıq yazılmasını istəməyə cəhd etməmişdim. Öz
aramızdır, məgər sən aldada bilərsənmi? Həmin açıq alın heç vaxt adamı aldatmaz.
Mən Maksı günahlandırmıram. Əlbəttə ki, onun öz məktubunda yazdıqlarının
heç birisi doğru deyildir; heç nə və heç kəs, hətta ən yaxşı adam da aramızda
durmamalıdır, məhz buna görə bu gecə qətl törətmişdim. Qohumlarım söhbət
zamanı kiminsə nəyi isə icra etməyi bacarmadığından danışırlarmış, hansısa bir
qohum sözünün sonunda ironiya ilə deyibmiş: “Amma Milena, əlbəttə ki, bacarar”.
Buna görə onu hansısa bir yolla öldürdüm, həyəcanlı halda evə qayıtdım, anam
hey dalımca qaçırdı, burada da söhbət elə o cür gedirdi, nəhayət, xırıltılı səslə
bağırdım: “Əgər kimsə Milena haqqında pis bir şey söyləsə, məsələn, atam da olsa,
mən onu öldürəcəyəm, ya da özümü öldürəcəyəm”. Mən bu vaxt yuxudan ayıldım,
amma bu nə ayılma idi, nə də yuxu...
Yenidən mən əvvəlki məktublara qayıdıram, onlar qızın həmin məktubuna
oxşayırdı. Amma axşamkı məktub nə isə, bir az başqa cür idi, səhər çağının ağrıları
kimi idi. Və bir dəfə gecə sən yazmışdın ki, hər şey mümkündür, amma səni itirə
biləcəyim qeyri-mümkündür, əslində isə yüngül bir toxunuş kifayət edər ki, səni
itirim, bəlkə də bu artıq olmuşdur və ya olacaqdır.
Hər halda, sənin bu məktubun bir nəfəs dərmədir, çünki əvvəlkilərdə mən diri- diri dəfn olunmuşdum, çalışırdım ki, sakitcə uzanıb qalım, səs eləməyim,