mallarını Vyanada
almaq daha yaxşı olardı, çünki onların aparılması üçün, deyəsən, icazə lazımdır (bu
yaxınlarda hətta kitabları da aparmaq üçün icazəm olmadığına görə, poçtda qəbul
etmədilər, amma qonşu poçt şöbəsində onu sakitcə götürdülər), deyəsən,
mağazada nə etmək lazım olduğunu bilirlər. Mən daim zərfə azca pul qoyacağam.
Sən “bəsdir” deyəndə isə dərhal bunu dayandıracağam.
“Tribuna”nı oxumağı lütf etdiyinə görə çox sağ ol. Birigün, bazar günü mən bir
qızın Vatslav meydanında “Tribuna” aldığını gördüm, yəqin ki, o bunu modalar
haqqındakı yazılara görə alırdı. O qız elə də yaxşı geyinməmişdi (hələlik yaxşı
geyinməmişdi). Təəssüf ki, yadımda qalmadı və onun sonrakı irəliləyişini izləyə
bilmirəm. Xeyr, sən haqlı deyilsən, modalar haqqındakı qeydlərini zəif
qiymətləndirirsən. Sənə, həqiqətən, çox təşəkkür edirəm ki, artıq onları açıq
şəkildə oxumaq mümkündür (gizlində mən artıq onları alçaqcasına bir neçə dəfə
oxumuşam).
Şənbə
Onsuz da bu məktubun içində nə olduğunu bilirdim, hər şey sənin məktublarının
arxasından bəlli idi, sənin gözlərində idi, – onların aydın dərinliklərində nə isə bir
şey məgər dərk olunmaya bilərmi? – sənin alnının cizgilərində idi. Bütün bunları
əvvəldən bilirdim; bütün günü pərdələri örtüb yarıyuxulu, mürgülü, qorxulu halda
keçirərək axşam pəncərələri açanda qətiyyən təəccüblənməyən – axı o hər şeyi
bilir – çöldə qaranlığın, möcüzəli, zil qaranlığın hökm sürdüyünü dərk edir, bir
insan kimi bilirdim. Və sənin necə iztirab çəkdiyini, məngənədə qıvrıldığını,
qurtulmağa cəhd etdiyini görürəm və barıt çəlləyinə məşəli atırıq! – Heç vaxt
qurtara bilməyəcəksən, mən bunu görürəm. – Amma yenə də deyə bilmirəm ki:
“Olduğun yerdə qal”. Tərsini də deyə bilmirəm, sənin qarşında dururam, sənin əziz
və bədbəxt gözlərinə baxıram (hər halda, sənin mənə göndərdiyin yazıq şəklə
baxmaq özü bir əzabdır, bu əzabı özümə gündə yüz dəfə rəva görürəm, bununla
yanaşı, bu elə bir şərəfdir ki, bir düjin pəhləvana qarşı onu qorumağa da