cavab verəcəyəm, çətin ki, bu dərhal
alınsın, amma çalışacağam ki, bir neçə məktubda bu məsələyə toxunum, onda,
yəqin ki, hər şey qaydasında olacaq. Həm də yaxşı olardı ki, atama yazdığım
(ümumiyyətlə, pis, lazımsız) məktubla da tanış olasan. Ola bilsin ki, onu özümlə
Qmyunda gətirim.
Əgər “strash” və “touha”nı məhdudlaşdırsaq, elə sən də sonuncu məktubunda
belə etmişdin, onda ona cavab vermək çox asan olardı. Onda mənim yalnız
“strash”ım olardı. Bax iş bundadır.
“Birinci gecə” yadıma düşdü. Biz onda Seltnerqassda yaşayırdıq, qarşımızda
paltar mağazası var idi, qapısının önündə daim bir satıcı qız dururdu, yuxarıda isə
mən olurdum, onda iyirmidən azca artıq yaşım vardı, irəli-geri gedərək birinci
dövlət imtahanı üçün və mənə mənasız görünən şeyləri əzbərləyirdim. Bu, yayda
olmuşdu, belə vaxtlar üçün tamamilə təbii, amma dözülməz bürkü var idi, mən
pəncərə önündə durub dilimin ucunda Roma hüququnun rəzil bəndlərini
təkrarlayaraq, nəhayət işarələrlə görüş haqqında onunla razılaşdım. Axşam saat
səkkizdə mən onun dalınca getməli idim, amma axşam aşağı düşəndə artıq orada
bir başqası da var idi, bunun elə bir fərqi yox idi, çünki dünyadakı bütün
insanlardan qorxurdum, o cümlədən də bundan; əgər o da olmasaydı, yenə
qorxacaqdım. Ancaq qız onun əlindən tutaraq mənə işarə etdi ki, arxalarınca
gedim. Biz adaya qədər getdik, orada pivə içdik, qonşu stolda idim, sonra onlar
tələsmədən qızın evinə getdilər, mən də onların dalınca hardasa Flyayşmarkt
ətrafındakı evə çatdıq, sonra bu adam qızla vidalaşdı, qız evə girdi, bir az gözlədim,
o yenidən göründü, biz birlikdə mehmanxanaya getdik. Mehmanxanaya qədər hər
şey cazibədar, həyəcanlandırıcı və ikrahdoğurucu idi, elə mehmanxanada da belə
idi. Səhərə yaxın isə yenə əvvəlki kimi isti və gözəl idi, biz Karl meydanına gedənə
qədər mən, ümumiyyətlə, xoşbəxt idim, amma bu xoşbəxtlik yalnız ondan ibarət
idi ki, daim tüğyan edən ehtirasım, nəhayət, sakitləşmişdi, əsas isə odur ki, hər
şey daha da