a ikrahdoğurucu, daha da çirkin deyildi. Sonradan bir daha bu qızla
görüşdüm, fikrimcə, bu, iki gecə sonra olmuşdu, hər şey birinci dəfə olduğu kimi
yaxşı idi, daha sonra bağ evinə getdim, orada bir qızla eşqbazlıq elədim və artıq
Praqada o qıza nəzər yetirməyi bacarmadım, artıq onunla bir kəlmə də
danışmadım, o nəzərimcə qəzəbli düşmənim idi, sonda isə mehriban, xoşagələn
qız olaraq qaldı, daim məni küt baxışlarla izləyirdi. Demək istəmirəm ki,
düşmənçiliyimin yeganə səbəbi bu qızın mehmanxanada etdiyi kiçicik bir çirkin
hərəkət (boş şeydir, onun haqqında danışmağa dəyməz), yaxud dediyi kiçicik bir
xoşagəlməz söz (boş şeydir, onun haqqında danışmağa dəyməz) olub, lakin bunlar
hafizəmə yazıldı, mən dərhal başa düşdüm ki, bunu heç vaxt unutmayacağam, eyni
zamanda da zahirən bu iyrənc və çirkin şeylərin, əlbəttə, qaçılmaz olduğunu başa
düşdüm, yaxud qərara gəldim, amma daxilən məhz bu iyrənc və çirkin şeylərin
dünyada qaçılmaz bir şey olduğunu (bunun kiçik əlamətləri onun xırda hərəkətləri
və qısa sözləri idi) mən ağılsız bir güclə mehmanxanaya tərəf dartılanda başa
düşdüm, yaxud da başa düşdüyümü sandım, çünki bir başqa vaxt mən bütün
gücümlə oradan qaçardım.
Onda belə idi və belə də qaldı. Ehtirasım illərdi ki, sakit idi, qəfil, yenidən
tamamilə aydın olan iyrəncliyə, nədənsə yüngülcə ikrahdoğuran, ürək bulandıran
çirkinliyə cəhddən titrədi; ən yaxşı halda belə, bir az kükürd, bir az da cəhənnəm iyi
verən naməlum bir qoxu ifadə edən duyğuya ehtiyac hiss elədi. Bu vərdişdə
mənasız, çirkin dünyada mənasızca dolaşan, mənasızca sürüklənən Əbədi
yəhudidən nə isə bəzi şeylər var idi.
Amma bəzən elə vaxtlar olurdu ki, ehtiras sakit olmayanda – heç bir şey sakit
olmayan vaxtda – hər halda, çətin ki, ehtiyac hiss etmirdim, onda həyat yalnız
ümidlə yaxşı, sakit və həyəcanlı olurdu (sən bundan yaxşı həyəcan tanıyırsanmı?)
Belə vaxtlarda onlar bir qədər davamlı olurdusa, həmişə tənha olurdum.
Həyatımda indi belə dövrdür və mən tənha deyiləm. Çünki