milçəkdən fil düzəltmək
lazım deyildir, təlimatçı mən bədbəxti seçməmişdən əvvəl ətrafa boylandı, sanki
kimisə axtarırdı, sonra isə sanki məni seçərək yaxınlaşdı. Ona görə də mənə bəxş
olunan qayıqda gəzmək hədiyyəsindən yararlanmağı qərara aldım, amma orada,
nə olursa-olsun, podratçının mötəbərliyi səbəbindən təlimatçı, şübhəsiz ki, cavan,
cəld, kifayət qədər güclü adam axtarırdı ki, vəzifəsini icra edəndən sonra qayığı
özünün yolverilməz üzgüçülük məqsədi üçün istifadə etməsin, dərhal qayıtsın.
Görünür ki, o məni bu keyfiyyətlərə malik olan adam kimi hesab etmişdi. Sağlam
bədənli Trnka (üzgüçülük məktəbinin sahibi – onun haqqında sənə sonra
danışaram) bizə yaxınlaşaraq soruşdu ki, cavan oğlan üzməyi bacarırmı. Məni açıq
kitab kimi oxuyan təlimatçı onu sakitləşdirdi. Mən, ümumiyyətlə, bircə kəlmə də
danışmadım. Sərnişin gəldi və biz üzməyə başladıq. Yaxşı tərbiyə görmüş gənc kimi
mən susurdum. O, qeyd etdi ki, bu gecə çox gözəldir. Cavab verdim: ano125. Sonra
o dedi ki, artıq soyuqdur. Yenə də cavab verdim: ano.
Nəhayət, o, çox sürətlə avar çəkdiyimi qeyd elədi, onda mən təşəkkür üçün
heç nə deyə bilmədim. Görünür, mən qayığı tez bir vaxtda Yəhudi adasına
çatdırdım, o, sahilə düşdü, təşəkkür etdi, təəssüf ki, çay pulu verməyi unutdu (hə
də, sən balaca deyilsən ki!). Mən dərhal geri qayıtdım. Sağlam bədənli Trnka belə
tez qayıtmağıma təəccübləndi.
Çoxdan idi ki, dünənki kimi fəxr etməmişdim, mən azca, tamamilə azca olsa
da, həmişəkindən bir az çox sənə layiq olduğumu düşündüm. Həmin vaxtdan bəri
mən hər axşam üzgüçülük məktəbinin önündə bu cür sərnişinin gələ biləcəyini
gözləyirəm, amma hələlik beləsi yoxdur.
Keçən axşam azca mürgülədiyim vaxt sənin ad gününü necə qarşılayacağım
barədə ağlıma bir fikir gəldi: sənin üçün mühüm olan yerlərə baş çəkəcəyəm. Və
dərhal, qeyri-ixtiyari olaraq, Qərb vağzalının önündə hazır oldum. Bina çox kiçik idi,
içəridəki yerlər də, yəqin, çox az idi, çünki bu vaxt sürət qatarı gəldi, vaqonun biri
binanın