xoşuna gəlmişdi. Qaçılmaz və qəti hökm isə bir parça dişləmək idi,
onunla oynamağa isə nə icazə verilmişdi, nə də qadağa qoyulmuşdu.
Çərşənbə axşamı
Bu məktuba cavabı, ola bilsin ki, 10–14 gün sonra alacağam, əvvəlkilərin əksinə
olaraq bu, adətin tərk olunmasıdır, eləmi?132 Və mənə məhz indi sənə izah oluna
bilməyən, yazıla bilməyən bəzi şeylər demək istəyirəm, ona görə yox ki,
Qmyundda elədiyim nəsə bir axmaqlığı düzəldim, ona görə yox ki, suda qərq olan
nəyisə xilas edim, ona görə ki, bütün insanlarda rast gəlindiyi kimi, məndən
dəhşətə gələrək uzaqlaşdığında halımın necə olacağını sənə yaxşıca izah eləyim.
Bəzən mənə elə gəlir ki, bədənimdən qurğuşun kündələr asılıb, onlar elə ağırdırlar
ki, mən elə indicə dəniz girdabına düşəcəyəm, kimsə məni tutub saxlamaq, yaxud
“xilas eləmək” istəsə də öz cəhdinin qarşısını alacaqdır, ona görə yox ki, mənə
qarşı çox qəzəblidir. Amma bunlar, əlbəttə ki, sənə yox, mənim yorğun, boşalmış
(amma bədbəxt və həyəcanlı yox, hətta bu cür vəziyyətə az qala minnətdar
olduğum) başımın güclə seçə bildiyi kölgənə dedikləridir.
***
Beləliklə, mən dünən Yarmilanın yanında idim. Sənin üçün bunun əhəmiyyəti çox
vacib olduğundan mən bunu sonraya saxlamadan, əslində də Yarmila ilə nə vaxtsa
danışmalı olacağam fikri məni həyəcanlandırırdı və bunu dərhal etməli olduğumu
qət etdim. Üzümü qırxmadığıma baxmayaraq (artıq onu qaz dərisinə
oxşatmazsan), bu mənim niyyətimin qarşısını çətin ki, kəsə bilərdi. Təxminən
yeddinin yarısında mən yuxarıda idim, zəng işləmirdi, taqqıltıya heç kəs səs
vermədi, poçt yeşiyindən “Narodni Listi”133 görünürdü, açıq-aydın evdə heç kəs
yox idi. Mən orada gəzişərkən həyətdən iki qadın içəri girdi, onlardan biri Yarmila
idi, digəri, yəqin ki, anası idi. Yarmilanı dərhal tanıdım, amma o nə fotoşəklinə, nə
də sənə oxşamırdı. Biz dərhal küçəyə çıxdıq və on dəqiqə keçmiş kadet
korpusunun arxasında irəli-geri gəzişdik. Mənim üçün ən təəccüblüsü o idi ki, sənin
əvvəlcə dediyinin əksinə olaraq, bu on