əvvəllər nə olduğunu bilmirəm, amma bu gün, sənin
qəlbimdə danışdığım kimi olduğuna qətiyyətlə şahidlik edən məktubuna baxaraq,
onu oxumadan da bütün yazılanların doğru olduğunu etiraf etməyə hazıram, hətta
sonrakı mərhələlərdə bu, əleyhimə olsa belə. Mən çirkinəm, Milena, həddən artıq
çirkinəm, ona görə də təmizlik barədə bu cür hay-küy qaldırıram. Heç kəs
cəhənnəmin dibindəkilər qədər məsum nəğmələr oxuya bilməz, mələklərin şərqisi
hesab etdiyimiz – onların oxumasıdır.
***
Artıq bir neçə gündür ki, mən “hərbi xidmətə” başlamışam, daha dəqiq desək,
“manevr” edirəm, xeyli əvvəllər mənə aydın olub ki, mənim üçün ən yaxşı şey elə
budur. Günün ikinci yarısı nə qədər mümkündürsə, o qədər yatmaq, sonra iki saat
gəzmək, daha sonra isə nə qədər mümkündürsə, o qədər gümrah halda oyanıqlı
vəziyyətdə qalmaq. Amma işlər bu “nə qədər mümkündürsə” kəlməsində düyünə
düşür. Nə nahardan sonra, nə gecə, nə səhər, “çox uzun müddətdə mümkün”
olmur, büroya gedəndə isə tamamilə əzgin oluram. Əsl qənimət isə məhz gecənin
dərinliyində – saat ikidə, üçdə, dörddə olur; indi isə əgər gec vaxtda, gecə yarısında
da yatmağa uzanmıramsa, onda gecə də, özüm də, gündüz də hədər olur.
Amma bunlar heç, bu cür “xidmət”in hələlik nəticəsi olmasa da çox yaxşıdır.
Heç nəticəsi olmayacaq da. Mənə yarım il lazımdır ki, onun azca da olsa “dilini aça
bilim”, sonra isə dərk edim ki, hər şey qurtarmışdır, elə “xidmət” müddətim də
qurtarmışdır. Amma mənim dediyim kimi, bu öz-özlüyündə yaxşı şeydir, hətta
zaman-zaman güclü öskürək ona mane olsa belə yaxşıdır.
Əlbəttə ki, məktub elə də pis deyildi, amma karandaşla yazılmış həmin
məktuba, hər halda, mən layiq deyiləm. Ümumiyyətlə, yerdə, yaxud göylərdə ona
layiq olan bir kimsə vardırmı?
Cümə axşamı, gecə
Fikrimcə, bu gün əlimi sallayıb oturmuşam, aradabir mütaliə etmişəm, əsasən isə
gicgahlarımda səssiz, tamam sakit ağrılı döyüntülərə qulaq asaraq işsiz qalmışam.
Bütün günü sənin məktubunun fikri başımdan çıxmayıb, onun haqqında