a acı-acı,
zərifcəsinə, həyəcan və tamamilə qeyri-müəyyən qorxu ilə (bu qorxu hansısa bir
qeyri-müəyyənliyə görədir, çünki həmin qeyri-müəyyənlik mənim qüvvəmdən qat- qat çoxdur). Buna görə hətta məktubu ikinci dəfə oxumağa da cəsarətim çatmadı,
onlardan birinin yarım səhifəsini isə mən heç birinci dəfə də oxumamışdım. Niyə
insan öz olduğu ilə və tamamilə məxsusi şəkildə, intihardan saxlayan bir gərginliklə
barışa bilmir (sən bir dəfə buna bənzər bir şey deyəndə sənə gülməyə cəhd
etmişdim!) – yox, o özünə arxayın şəkildə bu qəfəsdə var-gəl edir, düşüncəsiz
şəkildə oradan çıxır (hələ bir, heyvanlar kimi bu düşüncəsizliyə sevinir də!). Və
yüksək gərginlikli elektriki özünə cəzb edir, nəticədə cərəyan ona nüfuz edərək,
demək olar ki, onu yandırır.
Bununla nə demək istədiyimi heç özüm də bilmirəm. Mən, sadəcə, sənin
məktublarındakı deyilməyən, lakin gizlədilən şikayətləri tutub saxlamaq istəyirəm
– onlar məktublarından eşidilir, mən bunu bacararam, çünki onlar mahiyyətcə həm
də mənimdir. Səninlə hətta burada, qaranlıqda da birlikdə olmamızın özü çox
təəccüblüdür və mən hər saniyə buna inanmağa hazır deyiləm.
Cümə axşamı
Bu gecəni yuxu əvəzinə sənin məktublarınla keçirdim (öz iradəmdən asılı
olmayaraq). Amma mənim vəziyyətim, hələlik, heç də ən pis halda deyildir – daha
da pis olduğu vaxtlar olur. Düzdür, səndən məktub gəlməyib, amma bunun eybi
yoxdur. İndi bu hətta çox yaxşıdır ki, hər gün bir-birimizə məktub yazmırıq; sən
bunu məndən tez başa düşmüsən, bunu etiraf elə. Gündəlik məktublar
münasibətləri möhkəmlətmək əvəzinə zəiflədir; əvvəllər onu dibinə qədər içir və
özlüyündə on qat güc və on qat yanğı hiss edirdin (Praqa barədə danışıram, Meran
barədə yox). İndi isə hər şeydə ciddi dönüş olub – indi məktubu oxuyanda
dodaqlarını dişləyirsən, gicgahlarındakı ağrıdan başqa heç bir şey hiss etmirsən,
heç bir şeyə gümanın qalmır. Qoy olsun, amma bir şey xahiş edirəm: Milena,
xəstələnmə, təkcə xəstələnmə! Yazmaya bilərsən, qoy belə olsun (dünənki