ə yavaş-yavaş sürünən tramvayın arxasınca gedirdim,
konduktor isə – şair mənim ardımca büroya girdi, mən konduktorla işimi bitirənə
qədər qoy o gözləsin – arxa meydançada duraraq bədənini çölə tərəf əyib mənə nə
isə qışqırdı. Yozef meydanının səs-küyündən onu eşitmədim, o, həyəcanlı halda
əlləri ilə işarələr edir, haranı isə göstərirdi, mən başa düşmədim və tramvay xeyli
uzaqlaşdı, konduktorun səyləri boşa çıxdı, nəhayət, onu anladım: yaxalığımdakı
qızıl sancaq açılmışdı və o, diqqətimi buna cəlb etmək istəyirdi. Mən bu haqda bu
səhər xatırladım, ötən gecədən sonra küt və xəstə ruh kimi tramvaya oturdum və
konduktora 5 kr. uzatdım, o isə məni şənləndirmək üçün (məni yox, çünki o heç
mənə baxmadı da, sadəcə, atmosferi şənləndirmək üçün) mənə qalığı qaytarandan
sonra əsginazlar haqqında nə isə yaxşı sözlər dedi. Mən isə onları qulaqardına
vurdum, bundan sonra mənimlə bir yerdə duran bir cənab da pulumla bağlı
sözlərə görə mənə gülümsədi, mən də öz növbəmdə ona gülümsəməklə cavab
verdim – başqa nə cür ola bilərdi ki? – və hər şey dərhal yaxşılaşdı. Kaş bu Sankt- Gilgenin üstündəki yağışlı havanı da bir az şənləndirəydi!
Şənbə
Möcüzədir, Milena, möcüzə! Sənin məktubunda (çərşənbə axşamındakı) ən
möcüzəli şey – sakitlik, inam, aydınlığın yaranmasıdır.
Hələ səhər heç nə yox idi, mən də asanlıqla bu faktın özü ilə barışmışdım,
amma məktubun alınmasından sonra hər şey dəyişdi, yazmaqla onların hamısı elə
əvvəlki kimi qalsa da, əsas odur ki, yazmaq lazımdır – bu əzabdır, bu isə
xoşbəxtlikdir; beləliklə, faktın özü ilə barışmışdım, məsələn, əgər bütün dünənki
gün, axşam və gecənin yarısını səninlə söhbətə həsr etmişəmsə və bu işdə uşaq
kimi səmimi və ciddi olsam da, sən isə ana kimi diqqətli və ciddi olmusansa
(həqiqətdə isə mən belə ana və belə uşaq görməmişəm), bu məktuba ehtiyacım
var; ümumiyyətlə, bütün bunlar ötəridir, mənə yalnız sənin susmaq səbəbini
bilmək lazımdır ki, səni daim xəstə vəziyyətdə yataqda təsəvvür etməyim, elə
güman etməyim