ki, sən orada – balaca otaqda, payız yağışının altında tənhasan,
uzanmısan, sənin titrətmən vardır (sən özün yazmışdın), soyuqlaman vardır (sənin
özün yazmışdın), gecələr tərləyirsən, yorulursan (bütün bunları sən yazmışdın).
Təki bunlar olmasın, onda hər şey yaxşı olardı və mən bundan yaxşı bir şey
arzulamazdım.
***
Sənin məktubunun birinci abzasına cavab vermək istəmirəm, ondan əvvəlki
məktubunun məşhur birinci abzasını hətta xatırlamıram da. Bütün bunlar bir-birinə
çox dərindən dolaşmış elə şeylərdir ki, yalnız ana və uşağın öz aralarında söhbəti
zamanı açıla bilər, çünki onların arasında belə söhbətlər olmadığı üçün öz-özünə
aydınlaşır. Mən də bütün bunlara əhəmiyyət verməyəcəyəm, çünki ağrı
gicgahlarımda gizlənərək gözləyir. Bəlkə sevgi oxu mənim ürəyimin əvəzində
gicgahlarımı yaralamışdır? Qmyund haqqında da, ən azından, bilərəkdən
yazmayacağam. Burada çox şeydən danışa bilərəm, amma bu və ya başqa şəkildə
hər şey ona gətirib çıxaracaqdır ki, əgər mən həmin axşam, hətta səndən
ayrılsaydım da, Vyanadakı birinci gün bundan daha yaxşı olmayacaqdı, çünki
Vyananın, Qmyunda nisbətən bir üstünlüyü var idi ki, mən oraya qorxudan və
taqətsizlikdən yarıhuşsuz vəziyyətdə qayıtmışdım, həmin vaxt Qmyundda olduğu
kimi heç bir şeydən şübhələnməyərək gəlmişdim, – o qədər axmaq, həddən artıq
özümə güvənli idim ki, guya mənə heç nə ola bilməzdi – ev sahibi kimi gəlmişdim;
qəribədir, bütün narahatlıqlarla birgə məndə sahiblənmək hissi yaranmışdı, ola
bilsin ki, bu mənim həm burada, həm də başqa yerlərdə olan əsas qüsurumdur.
Artıq üçə iyirmi beş dəqiqə işləyib, sənin məktubunu mən saat ikidə almışam,
hələlik yazmağı saxlayır və nahar etməyə gedirəm, yaxşımı?
Yekun cümlənin tərcüməsi çox yaxşıdır.140 Bu hekayədə hər bir cümlə, hər bir
söz, onun bütün harmoniyası, musiqisi (əgər belə demək mümkünsə) “qorxu” ilə
əlaqədardır; onda bir uzun gecədə bu yara birinci dəfə açılmışdı və bu əlaqəni
tərcümədə, mənim fikrimcə, çox dəqiq vermisən, axı sənin