ə də xəbəri yoxmuş, səni soruşmağa gəlmişdi. Hər şey əla
keçdi. O, cəmi bir neçə dəqiqə qaldı. Onun məktubu barədə sənin xahişini isə
unutduğumdan sonradan yazıb ona göndərdim.
Məktubu hələ diqqətlə oxumamışam, sonra yenidən yazacağam.
***
Elə indicə teleqram gəldi. Doğrudanmı? Doğrudanmı? Sən daha məni
döyəcləmirsən?
Yox, sən fərəhlənə bilməzsən, bu mümkün deyildir. Teleqram dəqiqənin təsiri
altında yazılmışdır, elə keçən dəfə də belə olmuşdu, nə onda, nə də bunda həqiqət
yoxdur, bəzən oyananda nə işıq, nə şəfəq görmürsən və sanki yatağın yanında
solğun çiçəklərlə bəzədilmiş və qəbul etməyə hazır olan açıq qəbir görürsən.
Mən güclə sənin məktublarını oxumağa cəsarət edirəm; onları fasilələrlə
oxuya bilərəm, – oxu zamanı keçirdiyim ağrılara tab gətirmirəm – Milena, yenidən
sənin saçlarına toxunuram, onları kənarlaşdırıram, doğrudanmı, mən belə qəddar
vəhşiyəm, səninlə olduğum kimi özümlə qəddar, qəzəbli davranıram, daha
doğrusu, mənim əleyhimə duranlar və məni zəhərləyənlərin qəzəbli adlandırılması
doğru olardı? Amma mən onları kinli və qəzəbli adlandırmağa heç cəsarət də
eləmirəm; amma mən sənə məktub yazanda mənə belə gəlir ki, bunu edirəm.
Ümumiyyətlə isə hər şey mənim yazdığım kimidir. Mən sənə yazmaq
istəyəndə nə ondan əvvəl, nə də ondan sonra yuxum gəlmir; nə vaxt ki yazmıram,
onda mən ən azı bir saat yata bilmirəm, artıq yox. Mən sənə yazmayanda yalnız
yorğunluq, kədər və qəlbimdə ağırlıq hiss edirəm, yazanda isə məni narahatlıq və
qorxu bürüyür. Bir-birimizə əzablarımızı bölüşmək üçün yalvarırıq: mən sənə
gizlənmək üçün, hardasa unudulmaq üçün yalvarıram, sən də beləcə, amma
bunların doğrulması ağılsızlıq və dəhşətli dərəcədə absurddur.
Sən soruşursan: bu necə mümkün ola bilər? Mən nə istəyirəm? Mən nə
edirəm?
Təxminən belə cavab verirəm: mən meşə vəhşisiyəm, heç meşədə də
olmamışam, çirkli bir çuxurda uzanmışdım (ora yalnız mənim orada olduğuma görə
çirkindir) və birdən genişlikdə səni gördüm, bütün gördüyüm möcüzələrdən