ən
möcüzəlisi olan səni gördüm, hər şeyi unutdum, özümü də unutdum, qalxdım və
yaxına gəldim – bu yenilikdən, doğma azadlıqdan hələ bir az qorxsam da, hər halda
yaxına getdim, sənə sıx-sıx qarışdım, sən isə o qədər mehriban idin ki, sənin
önündə yumaq kimi büzüşərək, sanki haqqım çatır kimi, üzümü əllərimə söykədim,
elə xoşbəxt, elə məğrur, elə azad, elə qüdrətli idim ki, elə bil ovcunda öz evimi
tapmışdım, – bu fikir məndən əl çəkmirdi: evimi tapmışdım – amma mən
mahiyyətcə vəhşi idim, vəhşinin evi isə meşədə, yalnız meşədə olur, bu genişlikdə
isə mən yalnız sənin mərhəmətin sayəsində yaşayırdım, sənin gözlərindən, heç
özüm də dərk etmədən (axı mən hər şeyi unutmuşdum), öz taleyimi oxuyurdum.
Bu çox uzun çəkə bilməzdi. Hətta zərifdən zərif əllərinlə mənə sığal çəksən də, sən
meşəyə, mənim yuvama aid olan qəribəliklərimi görməyə bilməzdin, əsl
vətənimdən gəlmə xüsusiyyətlərim barədə qaçılmaz olan “qorxu” haqqında
söhbətlərin təkrarlanması başlandı, onlar qəlbimi sıxdı (sənin qəlbini də, lakin
səninkini nahaq yerə sıxırdı). Hər biri həssas əsəblərimə toxunurdu və mənə
getdikcə aydın olurdu ki, sənin üçün necə iyrənc əzabam, hər yerdə yoluna çıxan
əngələm – Maksla bağlı anlaşılmazlıq da buradan gəldi. Qmyundda hər şey
aydınlaşdı, sonra Yarmilanın canıyananlığı və anlaşılmazlığı meydana çıxdı, sonra
da B. ilə bağlı bu axmaqlıq, kobudluq və laqeydlik horrası yarandı, bunların
arasında da çoxlu xırda şeylər oldu. Mən kim olduğumu xatırladım, sənin
gözlərindən oxudum ki, məni aldatmırsan, sonra da özümün dəhşətli yuxumu (öz
yerində olmayıb, amma orada, sanki öz evindəki kimi yerləşən insan haqqındakı
yuxu) real həyatda gördüm, mən hiss etdim ki, geriyə sürünməliyəm, öz qaranlıq
yerimə qayıtmalıyam, günəş işığına dözə bilmirdim, kədər içərisində idim, azmış
vəhşi kimi var gücümlə qaçdım və həmin bu əl çəkməyən fikir yarandı: “Onu da
özümlə götürsəydim”. Həm də onun əksi olan fikir də var idi: “Məgər onun olacağı
yerdə qaranlıq olacaqmı?”
Sən