, ələdüşməz gerçəyin bircə sözü kifayət idi ki, məni
boyum bərabərinə çəksin, sonra daha bir söz və daha da enmə, nəhayət, bütün
dayaqlar yox oldu, mən yerə düşdüm, amma mənə yenə də elə gəldi ki, çox yavaş
düşürəm. Mən qəsdən bu cür “gerçək sözlərindən” misal gətirmirəm, çünki o,
adamı haldan çıxarır və heç vaxt sona qədər doğru olmur.
***
Milena, səndən xahiş edirəm ki, sənə məktub yaza bilməyim üçün başqa bir imkan
fikirləş. Yalançı açıqcaları göndərmək axmaqlıqdır; sənə hansı kitabları
göndərəcəyimi özüm də unutmuşam; sənin nə vaxtsa hədər yerə poçta gedəcəyini
düşünmək dözülməzdir; ayrı bir imkan fikirləş, səndən xahiş edirəm.
Bazar ertəsi, axşam
Beləliklə, sən çərşənbə günü poçta gedirsən və məktub isə yoxdur, daha doğrusu,
şənbə gününün məktubu olacaqdır. Büroda yazmağı bacarmadım, çünki işləmək
istəyirdim, amma işləyə də bilmədim, çünki sənin haqqında düşünürdüm. Axşama
yaxın yataqdan qalxa bilmədim, bu çox yorulduğumdan yox, çox “ağır”
olduğumdan idi, daim bu sözü işlədirəm, o mənə uyğun gələn yeganə sözdür, başa
düşürsənmi? Bu, “gəminin ağırlığı” kimidir, sanki idarəetməni itirib və dalğalara
deyir: “Mən özüm üçün çox ağıram, sizin üçün isə çox yüngüləm”. Amma bunun
özü də tam dəqiq deyildir, bunu müqayisə ilə ifadə edə bilməzsən.
Amma əslində ona görə yazmadım ki, özümü bulanıq, dumanlı hiss edirəm:
sənə çox-çox vacib şeylər barədə o qədər yazmaq lazımdır ki, heç bir sərbəst vaxt
bunun üçün qüvvələri toplamağa bəs eləməz. Bu belədir ki var.
İndiki vaxt haqqında deməyə sözüm yoxdur, gələcək haqqında isə,
ümumiyyətlə, heç bir sözüm yoxdur! Mən, doğrudan da, xəstə yatağından indi-indi
dururam (zahirdən bu, “xəstə yatağı”na bənzəyir), hələ də yatağa meyilliyəm və
hər şeydən artıq oraya qayıtmaq istəyirəm. Amma bu yatağın nəyi ifadə etdiyini də
bilirəm.
Milena, haqlı olaraq həmin insanlar haqqında yazmısan: “Nemate sily
milovat”. Amma sən məktub yazanda bunu ədalətli hesab etmirdin. Ola bilsin ki,
onların sevgisinin gücü ondadır