ı yadımda qalmayıb, amma biz hey
bir-birimizə çevrilirdik – sən mən olurdun, mən isə sən olurdum. Axırda, necə
oldusa, sən yandın, mən xatırladım ki, alovu parça ilə söndürmək olar, köhnə
pencəyimi qapdım və sənin üzərindəki alovu döyəcləməyə başladım. Amma yenə
də çevrilmə oldu və belə çıxdı ki, sən yox imişsən və mən özüm yanırmışam, elə
özüm də pencəklə özümün alovumu söndürürəm. Amma bu kömək eləmədi və
mənim əvvəlki qorxumu təsdiq elədi ki, bu üsulla alovla mübarizə aparmaq olmaz.
Bu vaxt yanğınsöndürənlər gəldilər və axır ki, səni xilas elədilər. Amma sən
əvvəlkindən fərqli idin, başqa cür olmuşdun, şəffaf idin, tabaşirlə qaranlığa
çəkilmiş şəkil kimi idin, həyat əlaməti yox idi səndə, bəlkə də sən sevindiyindən
hissiyyatsız olmuşdun ki, artıq xilas olmuşam, sən mənim qucağıma yıxıldın. Yenə
də çevrilmənin qeyri-müəyyənliyi fəaliyyətə keçdi, bəlkə də mən kiminsə qucağına
düşdüm.
***
Elə indicə A. gəldi, sən onu tanıyırsan? Bircə bu vizitlər qurtarsaydı! İnsanlar elə
canlı və ölməzdirlər, həqiqətən, ölməzlik mənasında yox, amma onların indiki
həyatlarının dərinliklərindəki canlılıqdır. Mən onlardan çox qorxuram. Qorxudan
onların gözlərindən istənilən arzularını oxumağa hazıram və minnətdarlıq üçün
onların ayaqlarından öpməyə hazıram, təki onlar dəvətsiz-zadsız başqasının
görüşünə getsin. Tənhalıqda yenə də yaşayıram, amma müştəri gələndə, o məni
formal olaraq məhv edir ki, sonradan öz gücü ilə yenidən diriltsin, amma onun
gücü çatmır.
Bazar ertəsi onun yanına getməliyəm, elə buna görə də başım indidən
hərlənir.
***
Milena, niyə sən bizim gələcəkdəki birgə həyatımızdan yazırsan, axı o heç vaxt
olmayacaqdır. Bəlkə də sən elə buna görə ondan yazırsan? Bir dəfə biz Vyanada bu
barədə ötəri şəkildə danışırdıq, məndə belə bir hiss var idi ki, bizə tanış olan birisini
axtarırıq, biz onsuz darıxırıq, biz onu çağırırıq, onu ən əziz adlarla dilə tutaraq
çağırırıq, amma cavab yoxdur; axı o necə cavab verə bilər ki, o nə yanımızda idi, nə
də