a danışmaq istəmirəm.
Beləliklə, yalnız özüm haqqında: Milena, sən mənim üçün nə deməksən – sən
mənim üçün yaşadığımız bu dünya deməksən, bunu gündəlik sənə göndərdiyim
kağız qalaqlarının içində tapa bilməzsən. Bu məktublar elə olduqları kimidir, yalnız
əzab verməyə qadirdirlər, əgər onlar əzab vermirlərsə, onda daha pisdir. Onlar
nəyi verməyə qadirdirlər? Qmyundakı bir günü – anlaşılmazlıq və utanc gününü,
demək olar ki, heç vaxt silinməyəcək utanclıqları verə bilərlər. Mən səni birinci
görüşümüzdəki vaxt küçədə olduğun kimi görmək istəyirəm, amma məktublar
buna Lerxenfelderştrassın hay-küyündən daha çox mane olurlar.
Amma bunlar da əsas deyildir, əsas odur ki, məktub məktub çərçivəsindən
çıxa bilməməyimi bir az da dərinləşdirir, sənin qarşında, elə özümün də qarşımda
gücsüzlüyümü artırır, sənin minlərcə məktubların və minlərcə arzularım bunu dəf
eləmir və daha da əsas odur ki (bəlkə də o, gücsüzlüyümün nəticəsidir, amma
buradakı səbəblərin hamısı toranlıqda gizlənib), sənin qarşısıalınmaz hökmran
səsin mənə susmağı əmr edir.
Səninlə əlaqədar şeylər yenə də deyilmədi, əslində, bunun böyük bir hissəsi
məktublarında vardır (bəlkə də sarı məktubda, daha doğrusu, teleqramdadır, sən
də onu, ola bilsin ki, haqlı olaraq geri qaytarmağımı tələb edirsən), bir hissəsi isə
elə yerlərdədir ki, həmin yerlərdən, şeytan müqəddəs yerlərdən qaçdığı kimi
qorxub qaçıram.
***
Qəribədir ki, mən də sənə teleqram vurmaq istədim, uzun zaman bu fikirlə
oynadım, nahardan sonra yatağımda, axşam Belvederdə hey bu haqda götür-qoy
elədim, söhbət cəmi-cümlətanı bu mətndən gedir: “Sonuncu məktubdakı altından
xətt çəkilmiş yerlərə mütləq və müsbət cavablar gözləyirəm”, amma axırda qərara
gəldim ki, bu cümlədə əsaslandırılmamış və ikrahdoğurucu bir etibarsızlıq vardır,
ona görə də teleqramı göndərmədim.
***
Bu məktubun arxasında oturub heç nə etmədən, gecə saat ikinin yarısına qədər
ona və onun arxasından sənə baxdım. Bəzən görürəm ki – yuxuda yox ha! – sənin
üzün