saçlarının arasında gizlənib, mənə onlara toxunmaq nəsib olur, sənin üzün
aşkar olur, əlimi sənin alnına, gicgahlarına çəkirəm və bax budur sənin üzünü
ovcumda saxlayıram.163
***
Bazar ertəsi
Bu məktubu cırmaq istədim, istədim ki, teleqram da göndərməyim, teleqramlar
ikimənalı olurlar, amma açıqca və məktublar gəldi – bu açıqca və bu məktub! Hətta
onlardan da sonra, Milena, əgər danışmaq üçün yanan dilimi dişləyib qanatsam
belə, necə inana bilərəm ki, sənin indi möhtac olduğun yeganə şey mənim
məktublarımdır, danışmaq istəyir, axı sən özün dəfələrlə, lap düşünmədən olsa
belə, demişdin ki, ehtiyacın yalnız sakitlik, dinclikdir. Amma bu məktublar isə yalnız
əzabdır, onlar əzabla yoğrulub, çarəsiz dərdlərdən yaransalar da, özləri də əzablar
və çarəsiz dərdlər yaradırlar, bəlkə də onlar bu qışda bir az da güclənsinlər.
Susmaq yeganə yaşamaq vasitəsidir, burada da belədir, orada da. Kədərlidir,
amma bundan nə çıxar ki? Yalnız uşaq yuxusu kimi dərin və günahsız halda yatarıq.
Bu isə əzablardır, bu yuxunu da, günü də şumlayan xış kimidir, bax dözülməz olan
budur!
Çərşənbə
Elə bir qanun yoxdur ki, sənin mənə yazdığın, ümumiyyətlə, yaza biləcəyin
məktubdakı “Mən bilirəm ki, sən mənimsən...” kimi ən gözəl sözlərinə
minnətdarlıq etməyim üçün sənə məktub yazmağı mənə qadağan eləsin.
Qalan bütün şeylərdə sən çoxdan mənimlə razısan ki, artıq bir-birimizə
məktub yazmağımıza dəyməz; mənim bu barədə birbaşa deməyim təmiz
təsadüfdür, sən də bunu deyə bilərdin. Madam ki, biz bir-birimizlə razıyıq, daha
izah etməyə ehtiyac yoxdur ki, yazmamaq niyə yaxşı olacaqdır.
Pis cəhəti yalnız odur ki, mənim onda (bundan sonra sənin poçtla bağlı
qayğıların olmayacaqdır) qətiyyən, demək olar ki, tamamilə sənə məktub yazmaq
imkanım olmayacaqdır, amma hər halda yenə də bir imkanım qalacaqdır: sənə
mətnsiz açıqcalar göndərmək! Bu ona işarə olacaqdır ki, poçtda məktub vardır. Sən
isə zərurət yaranan kimi, daim mənə yaz, əslində bu öz-özlüyündə aydındır.
V. — nin yanında