yazmısınız. Sonra siz aşpazlar haqqındakı
məqaləni çevirmişiniz, niyə? Bibiniz çox qəribə adamdır, o gah yazır ki, heç nəyi
pəncərədən atmaq olmaz, bunların hamısı etirazedilməz həqiqətlərdir, hər halda
ümidsiz mübarizələrdir, amma əgər çox diqqətlə oxusan orada əziz, hissiyyatlı, xoş
şeylərə rast gəlirsən, o, almanlara nahaq yerə nifrət edir, almanlar əla xalqdır və
belə də qalacaqlar. (Siz Eyxendorfun “Ey uzaq vadilər, təpələr”168 şeirini, yaxud da
Yustinus Kernerin çarxlı dəyirman169haqqındakı şeirini bilirsinizmi? Əgər
bilmirsinizsə, mən necə olursa olsun, onları Sizə göndərərəm.)
Plan barədə nəsə demək olardı, amma bu artıq keçmişin işidir. Ottla mənə
qarşı çox xeyirxahdır, baxmayaraq ki, onun əlində bir uşağı da vardır. Ciyərlərimin
vəziyyəti, ən azından, belə demək olar ki, acınacaqlıdır, burada olduğum iki həftə
ərzində həkimə getmək barədə qərara gələ bilməmişəm. Amma düşünürəm ki,
əgər Planda olsaydım, iş belə pis olardı, əgər Planda olsaydım – ey müqəddəs
tələskənlik! – saatlarla yorulmadan odun yarardım ki, bir neçə dəqiqəlik xoşbəxtlik
hiss eləyim. Bütün qalan məsələlərdə yuxu və onu müşayiət eləyən yuxusuzluq
bəzən bir az pis olurdu. Bəs sizin ciyərləriniz – o məğrur, güclü və yenilməz
ciyərləriniz necədir?
Sizin K.
Çoxdandır ki, sizə yazmırdım, Milena xanım, elə bu gün də təsadüfən yazdım.
Amma öz susqunluğumun səbəbi üçün özümə haqq qazandırmaq heç nəyə
dəyməz. Siz ki məktub yazmağa necə nifrət etdiyimi bilirsiniz. Mənim həyatımdakı
bütün bədbəxtlik odur ki (bu qətiyyən şikayət deyildir, yalnız ümumiləşmiş nəzəri
nəticədir), bunlar ya belə demək olarsa, məktublardan, ya da onları yazmaq
imkanından yaranır. Məni insanlar çaşdıra bilmir, amma məktublar çox tez aldadır,
həm də özümünkülər. Mənim timsalımda bu xüsusilə bədbəxtlikdir, bu barədə
mən heç nəyi yaymayacağam, amma o həm də ümumidir. Əminəm ki, məktub
yazmaq barədə kiçicik bir ehtimal belə – nəzəri cəhətdən fikirləşsək – dəhşətli ruhi
pozğunluq gətirir. Bu, əslində