ə xəyalatlarla ünsiyyətdir, təkcə məktubu göndərdiyin
adamın xəyalatı ilə deyil, həm də öz məxsusi xəyalatınla əlaqəlidir, bu, sən məktub
yazanda əlinin altında boy atan xəyalatdır, seriyalarla məktublar silsiləsi yazanda
isə bir məktub digərini möhkəmləndirir və onun şahidi kimi göndərilir. Kimin ağlına
gələr ki, bir-biri ilə məktub vasitəsilə ünsiyyət saxlaya bilərlər! Uzaqdakı adam
haqqında düşünmək olar, yaxındakı adama toxunmaq olar – bütün qalanlar insan
qüvvəsinin fövqündədir. Məktub yazmaq isə bunu acgözlüklə gözləyən xəyalatlar
qarşısında içini faş etməkdir.
Yazılaraq göndərilmiş öpüşlər ünvanına gedib çatmır – onları yolda ikən
xəyalatlar elə yoldaca içirlər. Bu bol qidanın sayəsində onlar təsəvvürolunmaz
miqdarda çoxalırlar. Bəşəriyyət bunu hiss edir və onunla mübarizə aparır; insanlar
arasındakı hər cür şəffaflığı yox etmək üçün, imkanları daxilində insanlar arasında
təbii ünsiyyətə yetişmək üçün dəmiryol xətləri, avtomobillər, aeroplanlar fikirləşib
tapır, lakin bunlar kömək etmir, bu kəşflər yalnız fəlakət anlarında baş tutur, rəqib
daha güclü və inamlıdır, poçtdan sonra teleqraf, telefon və radionu ixtira etmişlər.
Xəyalatları acından ölmək təhlükəsi izləmir, amma biz həlak oluruq.
Təəccüblüdür ki, öz felyetonlarınızda hələlik heç nə yazmamısınız, ona görə
yox ki, onların dərc olunması nəyinsə qarşısını almaq, yaxud nəyəsə çatmaq üçün
deyildir, amma onlara başa salmaqdır ki, artıq onları dərk ediblər.
Açığını desək, “onları” dərk etmək olar və ayrı-ayrı istisnalar zamanı onlar
əngəlsiz, maneəsiz hansısa bir məktubu buraxırlar və o sənə dost əli kimi uzanır,
yüngülcə, mehribanlıqla əlində olur. Amma ola bilər ki, bu yalnız görüntüdür və
belə hallar, yəqin ki, ən qorxuludur, başqalarından daha çox ondan ehtiyatlanmaq
lazımdır, amma bu illüziyadırsa, onda ən təkmil illüziyadır.
Buna oxşar bir şey mənimlə də baş vermişdir, çünki mənim də ağlıma gəldi ki,
Sizə yazım. Bu gün dostumdan məktub almışam, Sizə də məlumdur ki,