mühakimələrimə dərhal irad
tuta bilərsiniz ki, iki mətn arasında çaşıb yoldan çıxmışam (Sizin modalar
haqqındakı məqalənizin qəzet kəsiklərini nəzərdə tuturam). Məmnuniyyətlə bu
kəsikləri özümdə saxlayardım ki, heç olmasa onları bacıma göstərim, amma onlar
Sizə təxirəsalınmadan lazım olduğu üçün məktuba əlavə edirəm, qıraqlarda mən
bəzi hesablamalar görürəm. Ərinizi başqa cür qiymətləndirirdim. Kofe stolu
arxasında o mənə anlaqlı, başa düşən, sakit, az qala atalıq qayğısı göstərən, xülasə,
qapalı (amma o qədər yox ki, yuxarıdakı keyfiyyətlərə kölgə sala bilsin) bir adam
təsiri bağışlamışdı. Ona həmişə hörmətlə yanaşmışam, amma onun yaxınlarını
tanımaq fürsətim olmamışdı, nə dostlarını, – xüsusən də Maks Brodu (onun
haqqında yüksək fikirdədirlər) – nə də onun qabiliyyətlərini. Mən onun haqqında
düşünəndə daim bunu xatırlayıram. Bir dəfə isə, xüsusən, onun möcüzəli adam
olması xoşuma gəlmişdi: istənilən kofe məclisi vaxtı ona bir neçə telefon zəngi
olurdu. Görünür, kimsə yatmaq əvəzinə aparatın önündə mürgüləyərək başını
kreslonun söykənəcəyinə qoyur və zaman-zaman təşviş içində oyanaraq ona zəng
edirdi. Mənə bu vəziyyət elə tanışdır ki, yəqin ona görə bu haqda yazıram.
Sizin Frans K.
Necə düşünürsünüz? Bazar gününədək məktub almaq mənə müyəssər olacaqmı?
Axı ehtimal vardır! Amma məktublara olan bu ehtiras çox yöndəmsiz və yersizdir.
Məgər bir məktub, bir xəbər kifayət deyilmi? Əlbəttə ki, kifayətdir, hər halda
yelləncəkdə bu məktubu içirsən, təkcə onu bilirsən ki, durmadan onu içirsən.
Milena, bunu izah edin, müəllimə!
CÜMƏ AXŞAMI
İndi mən bundan başqa heç bir şey haqqında danışmaq istəmirəm (mən heç
məktubunuzu əməlli oxumamışam, yalnız nəzərlərimi, mığmığanın şam ətrafında
uçuşu kimi sürətlə gəzdirmişəm, bir neçə dəfə başım dumanlanıb, yeri gəlmişkən,
müəyyən edə bildim ki, bunlar iki müxtəlif məktublardır – biri yalnız dəhşətə
gəlmək üçün, hey içmək üçün, digəri isə, görünür, sonradan yazılıb): bir tanışına
rast gələndə gərgin