özümlə gəzdirə
bilərəm, cibimdən çıxarıb stolun üstünə qoya bilərəm, yenidən cibimdə gizlədə
bilərəm, qısası, adətən, barmaqlarım məktubla oynayır, bu uşaqlara baxıb
fərəhlənirəm. Qarşımdakı generalı, mühəndisi (əla, mehriban adamlardır)
tanımıram, onları çətin eşidirəm, bu gün yenidən yemək yeməyə başladım (dünən,
ümumiyyətlə, heç nə yeməmişdim), yemək mənə çox da mane olmadı, nahardan
sonrakı hesab tapşırıqları, qısa məsələlər mənə onların həllindən daha asan
görünürdü, onların uzun-uzadı həlli vaxtı, yaxşı ki, geniş açılmış pəncərədən şam
ağacları, günəş, dağlar, kənd (hər şeydən əvvəl, onların arxasında gizlənən Vyana)
mənzərələri görünürdü.
Xülasə, sonra mən diqqətlə məktubu oxudum, daha doğrusu, bazar gününün
məktubunu diqqətlə oxudum, məktubun oxunuşunu bazar ertəsindən ta Sizdən
xəbər alınana qədər uzadıram, orada elə şeylər vardır ki, onları bütün diqqətimlə
oxumaq iqtidarında deyiləm, görünür ki, mən hələ tam sağalmamışam, həm də bu
məktub artıq köhnəlib – mənim hesabımla beş məktub yoldadır, onlardan ən azı
üçü artıq əlinizdə olmalıdır, hətta onlardan yenə də biri itsə belə, sifariş kağızları
gedir. İndi isə mənə yalnız lazımdır ki, Siz dərhal və yenə də buraya cavab yazasınız,
bircə söz də kifayətdir, amma o elə söz olmalıdır ki, bazar ertəsi göndərdiyiniz
məktubdakı bütün eyhamların tikanları qırılsın və onları oxumaq mümkün olsun.
Yeri gəlmişkən, bu məhz o bazar ertəsidir ki, burada (heç də ümidsiz vəziyyətdə
olmadan) öz mühakimələrimi bərk-bərk silkələyirdim.
İndi isə digər məktub. Amma artıq gecdir, bir neçə qeyri-müəyyən
razılaşmalardan sonra mən həmin mühəndisə qəti vəd etdim ki, uşaqların buraya
gətirilə bilməyən böyük şəkillərinə baxmaq üçün gedəcəyəm. O, olsa-olsa, bir az
məndən böyükdür, bavariyalıdır, fabrikantdır, alim adamdır, lakin şən və ağıllıdır,
onun beş uşağı var imiş, yalnız ikisi sağdır (öz aramızda qalsın, onun arvadına görə
daha uşaqları olmayacaqdır), oğlanın artıq 13 yaşı vardır, qızın isə 11.