, sizə Meranı
bağışlamağı necə də istərdim! Bu yaxınlarda yazmışdınız ki, “boğulursunuz”,
burada obraz mənaya tamamilə uyğun gəlir, amma buralar hər şeyi, azca da olsa,
yüngülləşdirə bilərdi.
Ürəkdən gələn salamla, Sizin F.Kafka
“Ola bilsin ki, ciyərlərdir”. Bütün günü bu fikri başımda fırlatmışam, başqa bir şey
haqqında düşünə bilmirdim. Xəstəlik məni xüsusilə qorxutmurdu, yəqin ki (buna
ümid edirəm, deyəsən, eyhamlarınız da bunu təsdiq edir), o sizə yüngülcə
toxunub, amma hətta ciyərlərin ciddi xəstəliyi belə (ciyərlərin az, yaxud çox
dərəcədə zədələnməsi indi Qərbi Avropanın yarısını əhatə edib), mənim özümə də
artıq üç ildir ki, tanışdır və mənə şərdən çox rifah gətirib. Bu, bir il əvvəl gecə yarısı
başladı – boğazımdan qan gəldi. Mən yataqdan durdum (sonralar oxudum ki,
bunun əvəzində uzanmağa davam etməli imişəm) bütün təzə xəstələr kimi, baş
vermiş hadisə məni ehtiyatlandırdı, bir az da qorxutdu: pəncərəyə yaxınlaşdım,
başımı çölə çıxartdım, sonra əlüzyuyanın yanına getdim, otaqda gəzdim, çarpayıya
oturdum – qan dayanmırdı. Amma buna görə özümü heç də bədbəxt hesab
etmirdim – bir müddət sonra birdən aydın dərk etdim ki, üç il, dörd il sonra,
yuxusuzluğun axırında yata biləcəyəm – əlbəttə ki, qanaxma dayanarsa). Tezliklə
hər şey kəsildi (və həmin vaxtdan sonra bir daha qayıtmadı), belə ki, gecənin qalan
hissəsini sakit yatdım. Düzdür, səhər tezdən köməkçi gəldi (mən onda Pale
Şönbornda mənzil tutmuşdum), qanı gördü və bu xeyirxah, az qala fədakar, lakin
yüksək dərəcədə işgüzar olan qız dedi: “Pane doktore, s Vami to dlouho
nerotrrva”2. Amma özümü adi vaxtlardan da yaxşı hiss edirdim, işə və yalnız
nahardan sonra həkimə getdim. Bu tarixçənin davamı artıq maraqlı deyildir.
Nəyi demək istəyirdim: məni Sizin xəstəliyiniz qorxutmur (həm də mən
dəfələrlə xatirələrimi götür-qoy edərək öz-özümü təkzib edirdim, lap kəndlilərdə
olduğu kimi, gümrah və zərif naturanızı xəyalıma gətirirdim və belə bir nəticəyə
gəlirdim: yox, Siz xəstə