tamamilə
mümkündür; əgər məktublarınız mənə çatmasa, onları Praqada mənə
göndərəcəklər.
Mənə qarşı xeyirxah olaraq qalın!
F.
Hər halda insan – axmaqlıq nümunəsidir. Mən Tibet haqqında kitab oxuyuram,
Tibet sərhədindəki dağlarda olan qəsəbənin təsvirinə çatıram və birdən ürəyim
ağırlaşır, Vyanadan belə uzaq olan o kəndciyəz mənə çox yetim, kimsəsiz görünür.
Burada mən Tibetin Vyanadan uzaqlığını axmaqlıq adlandırıram. Məgər
doğrudanmı belə uzaqdır?
CÜMƏ AXŞAMI
Görürsünüzmü, Milena, səhərdir, mən yelləncəkdə uzanmışam, lütəm, bədənimin
yarısı gün altında, yarısı isə kölgədədir, axşam, demək olar ki, yatmamışam. Əgər
mən hey səni düşünürəmsə, əgər mən, eynilə yazdığınız kimi, “əllərə doğru
üzərək” yüngülcə başınızın üstündə dövrə vururamsa, elə bir dəhşət içindəyəm ki,
məsum uşaqlar ikən (indi artıq bunun əhəmiyyəti yoxdur) deyilənlərə əsasən,
gələcək peyğəmbərlər birdən onları çağıran səsi eşidib bu səsin niyə bu cür
dəhşətli səsləndiyini başa düşməyib – ya qulaqları zəif imiş, ya da səsi çox qüdrətli
imiş, amma bu “uşaqlar” başa düşməyiblər ki, səs artıq qələbə çalıb və öncədən
göndərilmiş qorxu vasitəsi ilə onlarda özünə yer eləyib. Düzdür, bu hələ onların
peyğəmbərlik adı haqqında heç nə demir, axı səsi başqaları da eşidib, amma onlar
buna layiqdirlərmi, ən layiqli cavab xətrinə qətiyyətlə “yox” demək lazımdır. Belə
dəhşət içində yata bilərəmmi, ümumiyyətlə. Mən beləcə uzanmışdım ki, hər iki
məktubunuz gəldi.
Deyəsən, bir xüsusiyyətimiz eynidir, Milena: biz elə ürkək və qorxağıq ki,
bütün məktublarımız bir-birindən fərqlidir, demək olar ki, hər biri sonrakından,
xüsusən də cavab məktubundan qorxuruq. Siz ki təbiətən belə deyilsiniz, bu,
dərhal görünür, mən isə, hətta təbiətən bu cür olmasam belə, bu artıq təbii hala
keçib və yalnız ümidsizlik, qəzəb və dəhşət hislərinin coşması vaxtı sovuşur.
Bəzən məndə elə təəssürat yaranır ki, bizim üzbəüz iki qapısı olan bir otağımız
var, hər birimiz qapı dəstəyindən yapışmışıq, birimiz