Milena. Heç kəs inadla onu özümdən
artıq məndən tələb edə bilməz, amma çox şeylər, bəlkə də hər şey məndən yan
keçir. Amma məni ona həvəsləndirmək cəhdləri faydasızdır, onlar məni təşviq
etmir, əksinə, onda mən, ümumiyyətlə, bircə addım da ata bilmirəm, hər şey
birdən yalana çevrilir, izlənilən ov quşu ovçunun axırına çıxır.
Mən belə bir təhlükəli yoldayam, Milena! Siz bir ağac budağının yanında
qətiyyətlə durursunuz, gənc, gözəl və gözlərinizin parıltılı şüası dünyanın kədərini
ram edir. Burada “Skatule, skatule heybejte se”23oynayırlar, bir ağacın
kölgəsindən o biri ağacın kölgəsinə keçərək gizlənirəm, artıq yarıyoldayam, Siz
məni səsləyirsiniz, təhlükə barədə xəbərdarlıq edirsiniz, addımımın səhv
olduğundan dəhşətə gəlirsiniz, mənə xatırladırsınız ki (mənə ha!), ciddi oyun gedir,
mən isə bacarmıram, yıxılıram, artıq üzüqoylu yerə düşürəm. Eyni zamanda
qəlbimin və Sizin səslərinizə qulaq asa bilmirəm, amma ona qulaq asaraq onun
dediklərini Sizə, dünyada başqa birisinə yox, yalnız Sizə etibar edə bilərəm.
Sizin F.
BAZAR
Məktubunuzdakı iki səhifəlik nitqiniz ürəyinizin dərinliyindən gəlir, Milena, yaralı
ürəyinizin (“to mne rozbolelo”24 — oradadır və bunu mən, mən Sizə eləmişəm!),
amma elə təmiz və məğrur səslənir ki, sanki zərbələri ət parçası yox, polad vurub;
Siz yalnız təbii olan şeyi istəyirsiniz, amma məni düzgün anlamırsınız, bunlar həm
mənim, həm də Sizin “gülməli adamlarınızdır, sonra isə məgər mən Sizinlə əriniz
arasındakı əhvalatda kiminsə tərəfində dururammı? Siz bunu harada görmüsünüz?
Mənim hansı ağılsız cümləmdə bunu oxumusunuz? Doğrudan da real mənada mən
ailə, iş, qurban, mərdlik, təmizlik, azadlıq, müstəqil, həqiqət məsələlərində sizin
hər ikinizdən o qədər aşağıda dururam ki, bunlar barədə danışmaq hüququm
olmadığı təqdirdə məgər nəsə bir mühakimə yürüdə bilərəm? Mən harada kömək
etməyə cəsarət etmişəm və buna cəsarət etsəydim belə bunu necə həyata keçirə
bilərdim? Daha suallar kifayətdir, onlar yerin altında bərk