ə əzab çəkirdim.
***
Vəssalam, daha yaza bilmirəm, izah da eləyə bilmirəm, yenicə ruhi xəstəliyimi
təsvir etməyə başlamışdım və digər səbəbləri də göstərməyə hazırlaşırdım ki, gələ
bilməyimi anlayasınız, teleqram gəldi: “Xahiş edirəm ki, Karlsbaddakı görüş barədə
yazılı məlumat verəsiniz”. Etiraf edirəm ki, mən onu açanda qorxulu bir sifətlə
qarşılaşacağımı düşünürdüm. Orası da düzdür ki, onun arxasında ən qayğısız, ən
sakit və ən ciddi adam dururdu və görüş mənim maraqlarıma uyğun idi. Mən indi
bunları izah etmirəm, axı xəstəliyin təsvirini verə bilmərəm ki. Yalnız bir şey
aydındır: mən bazar ertəsi buradan gedirəm; aradabir teleqrama baxıram və onu
bütövlükdə oxuya bilmirəm, sanki orada şifrə ilə yazılan gizli yazı vardır ki, əvvəl
yazılanları silib bildirir: Vyanadan gedərsən! Bu, açıq-aşkar əmrdir, lakin digər
əmrlərdəki kimi deyildir. Mən bunu etməyəcəyəm, hətta ən səthi baxışla belə, bu
əlverişsizdir – Münhendən keçən qısa yoldansa, Lintsdən keçən ikiqat uzun olan
yolla gedərək Vyanaya dönmək yolu çox uzaqdır. Təcrübə aparıram: balkondakı
sərçə gözləyir ki, stoldan ona çörək atacağam, bunun əvəzində isə qırıntıları
döşəmədə öz ətrafıma səpirəm. O, çöldən baxır və yarıqaranlıqda öz sevimli
yemini görür, bu yem onu cəlb etdiyindən silkələnir və əlbəttə ki, tezliklə burada
olardı, amma bura qaranlıqdır, çörəyin yanında da gizli bir qüvvə – mən
durmuşam. O, hər halda, kandarı tullanıb keçir, bir neçə dəfə sıçrayıb yaxınlaşır,
amma daha çox gəlmir, qəfildən qorxur və uçur. Bu kiçicik quşcuğazda necə
bacarıq vardısa, bir az sonra o, yenidən buraya gəlir, vəziyyəti öyrənir. Daha xırda
qırıntılar səpirəm ki, onun işini yüngülləşdirim, əgər bilərəkdən, ya da
bilməyərəkdən etdiyim yöndəmsiz hərəkətimlə onu qorxutmasaydım (gizli
qüvvələr bu cür fəaliyyət göstərirlər), o öz çörəyini götürəcəkdi.
İyunun axırında mənim məzuniyyətim bitir, yerdəyişməm üçün, üstəlik də
burada dözülməz istilərin başlanmasına görə, şəhər kənarındakı hansısa bir