əlbəttə ki, bunu etməlisən. Ola bilsin ki, bunları yazanda artıq sən uzanmısan.
Məgər bir ay əvvəl mən yaxşı deyildimmi? Sənin qayğına qalmaq (düzdür, fikrimdə
olsa da) məni tamamilə sənin xəstəliyin barədə bilgilərlə məşğul etmişdi, indi isə
öz xəstəliyim və sağlamlığım haqqında fikirləşirəm, əslində isə bu da, o da sənsən.
F.
Bu gün həmin sevimli mühəndislə bu yuxusuz atmosferdən qurtulmaq üçün kiçik
bir səyahət həyata keçirdik. Elə orada da sənə açıqca yazdım, amma imzalayaraq
göndərməyi bacarmadım, mən artıq sənə yad bir adam kimi yaza bilmirəm.
BAZAR ERTƏSİ
Bu gün səhər ayılmazdan bir az əvvəl təzəcə yuxuya getmişdim ki, xoşagəlməz bir
yuxu gördüm (dəhşətli deməmək üçün xoşagəlməz deməliyik, çünki xoşbəxtlikdən
yuxunun təsiri tez sovuşur). Yeri gəlmişkən, onun sayəsində azca yatdım, çünki
belə yuxulardan ayıla bilmirsən, onlar qurtarana qədər səni tutub saxlayır və
oyanmağa qoymurlar.
Hadisələr Vyanada cərəyan edirdi – buraya səyahət edəcəyimdən öncə
xəyalımda canlandırdığım kimi görünən şəhərdə. (Bu röyada Vyanada yeganə kiçik
meydança var idi. Onun bir tərəfində sənin evin, digər tərəfdə isə yaşayacağım
mehmanxana yerləşirdi. Solda mənim gəldiyim Qərb vağzalı, ondan solda isə
mənim gedəcəyim Frans Yozef vağzalı yerləşirdi. Mənim evimin alt mərtəbəsində
pəhriz yeməkləri verilən qəşəng yeməkxana var idi. Mən burada yalnız yemək
xətrinə yeyirdim ki, Praqaya müəyyən bir çəkidə gedib çıxa bilim. Bunları niyə
danışıram? Ümumiyyətlə, bunların yuxuya dəxli yoxdur, hələ də ondan qorxuram.)
Qısaca desək, hər şey tam dəqiqliklə dünən düşündüklərim kimi deyildi, şəhər,
həqiqətən, böyük, yaş, qaranlıq idi, küçələrdə görünməmiş bir hərəkət var idi,
uzun, düzbucaqlı şəklində bağ yaşadığım evlə sənin evini ayırırdı. Mən Vyanaya
qəfil gəlmişdim, sənə yazdığım, amma hələ yolda olan məktubumu ötərək
gəlmişdim (sonra o mənə çox ağrılar yaşatdı). Sən hansısa bir şəkildə gələcəyimi
bilirdin və biz görüşməli idik. Xoşbəxtlikdən (eyni zamanda da nəsə