ə narahatlıq
keçirirdim) tək deyildim, kiçik kompaniya içərisində idim, o cümlədən də, orada,
deyəsən, bir qız var idi, mən onu dəqiq xatırlaya bilmirəm, amma o, sekundantım
kimi idi. Onlar bir az sakitləşmək əvəzinə ağızlarını yummadan elə hey
çərənləyirdilər, yəqin ki, mənim məsələlərimlə bağlı sözlər danışırdılar, amma
yalnız əsəbiləşdirici mızıltılar eşitsəm də, bircə söz belə anlaya bilmirdim, heç
eşitmək də istəmirdim.
Öz evimin sağındakı səkinin qırağında duraraq səninkinə baxırdım. Sadə, gözəl
daş lojaların üstü dairəvi tağlarla örtülmüşdü və birinci mərtəbənin üstündə
yerləşirdi. Bu alçaq villa çox gözəl idi.
Birdən məlum oldu ki, səhər yeməyinin vaxtıdır, lojada stol açdılar. Uzaqdan
görürdüm ki, sənin ərin gəldi, hörmə kresloda oturdu, hələ də yuxulu idi, qollarını
açaraq gərnəşdi. Sonra sən gəldin, stolun arxasında oturdun, amma elə oturdun ki,
bütövlükdə görünürdün. Düzdür, çox da aydın görünmürdün, məsafə böyük idi,
sənin ərin daha aydın görünürdü, səbəbini bilməsəm də, sən yalnız ağ-göy rəngdə,
şəffaf və axıcı görünürdün. Sən də qollarını açdın, amma bu, gərnəşmək üçün
deyildi, bu, səndə təntənəli poza idi.
Bir az gözləyəndən sonra – lakin gün artıq sona çatırdı – sən küçədə göründün,
mənimlə bir yerdə idin, səkidə durmuşdun, mənim isə bir ayağım yolun gediş-gəliş
olan yerində idi, mən sənin əlini tutmuşdum və bizim ağlagəlməz dərəcədə sürətli
qısa ifadəli danışığımız başladı: çıq-çıq, tap-tap və dayanmadan, yuxunun sonuna
qədər davam etdi.
Mən onları danışa bilmirəm, mahiyyətcə yalnız iki birinci və iki sonuncu
cümlələri xatırlayıram, arasındakılar isə təsvirəgəlməz əzablar idi.
Salam əvəzinə tez dedim (sənin üzündə nəsə məni buna vadar etdi): “Sən
məni başqa cür təsəvvür edirdin”. Sən cavab verdin: “Açığını desək, düşünürdüm
ki, sən daha qəşəngsən”. (Ümumiyyətlə, sən daha çox Vyana ifadələri işlədirdin,
amma mən onları unutdum.)
İlk iki cümlə belə idi (bununla əlaqədar birdən mənim ağlıma gəldi ki, o cür
kamilliyə heç