vaxt rast gəlməmişəm, görəsən, sənə mənim musiqili olmamağım
məlumdurmu?), prinsipcə arada hər şey həll olunurdu, daha nə lazım idi ki? Amma
yeni görüşlər barədə danışıqlar — başladı, əslində isə sənin tərəfindən qeyri- müəyyən replikalar, məndən isə sonsuz, inadlı suallar olurdu.
Bu vaxt yoldaşlarım işə qarışırdılar, belə bir təsəvvür yaranırdı ki, mən
Vyanaya, həm də hansısa bir kənd təsərrüfatı məktəbinə baş çəkmək üçün
gəlmişəm, bunlar azmış kimi, aydın oldu ki, buna mənim vaxtım da çatacaqmış və
onlar mənim qayğıma qalaraq buradan uzaqlaşdırmaq istəyirlər. Mən bu
qarmaqarışıqlığı anlayaraq onlarla birgə vağzala getdim, yəqin bu qədər ciddi
şəkildə getməyimin sənə təsir edəcəyinə ümid edirdim. Biz hamımız yaxınlıqdakı
vağzala getdik, orada aydın oldu ki, Vyana yaxınlığındakı həmin məktəbin adını
unutmuşam. Biz böyük qatar cədvəlinin qarşısında durduq, hamı bir-bir barmağı ilə
stansiyanın adlarını mənə göstərərək soruşurdu: bəlkə budur, yaxud budur, amma
lazım olan adı tapa bilmirdilər.
Bunlarla yanaşı, mən sənə baxa bildim, əslində mənim üçün fərqi yox idi ki,
sən necə görünürsən, əsas sənin sözlərin idi. Sən özünə çox da oxşamırdın, həddən
artıq qarabuğdayı, arıq üzlü idin, girdə yanaqlarında elə qəddarlıq var idi ki,
başqasında ola bilməzdi. (Amma o, qəddarlıq idimi?) Sənin kostyumun, qəribə
tərzdə eynilə mənimki kimi idi, üstəlik də kişi paltarı kimi tikilmişdi və mənim
qətiyyən xoşuma gəlmədi. Amma sonra məktubdakı bir yeri xatırladım (misra: “dvoje satu mam aprese slusne vuradam”33 və sənin sözlərinin hökmü mənim
üzərimdə o qədər böyük idi ki, bu dəqiqədən etibarən sənin paltarın çox xoşuma
gəldi.
Sonda yoldaşlarım cədvəli incələyir, biz isə bir tərəfdə duraraq danışırdıq.
Söhbətin son bölümü təxminən belə idi: sabah bazardır; sənə çox pis gəlir və
anlaya bilmirsən ki, sabah görüşmək üçün sənin vaxtının ola biləcəyini mən necə
soruşa bilərəm. Nəhayətdə isə sən sanki geri çəkilirsən və deyirsən ki, bəlkə qırx
dəqiqə vaxt ayıra