a bildim. (Bu danışıqda ən dəhşətli şey, əlbəttə ki, sözlər yox,
mətnaltı mənalardır, hər şeyin faydasız olduğudur, sənin daimilik susqun
sübutlarındır: “Mən gəlmək istəmirəm. Gəlməyimdən sənə nə xeyir olacaq ki?”
Sən bu qırx dəqiqəni ayıran vaxtda mən onu qəbul edə bilmirdim. Sən özün də
başa düşmürdün: gərgin düşünməyə baxmayaraq, vaxt müəyyən edə bilmirdin.
Nəhayət, soruşdum: “Nə etməli, bütün günümü gözləməliyəm?” “Bəli”, – sən
cavab verdin və dönüb səni gözləyən kompaniyaya tərəf getdin. Cavabın mahiyyəti
onda idi ki, sən, ümumiyyətlə, gəlməyəcəksən, yeganə bacardığın şey isə
gözləməyə icazə verməyindir. “Gözləməyəcəyəm”, – sakitcə dedim, elə düşündüm
ki, sən eşitmədin, bu isə sonuncu şansım idi, kədərlə bu sözləri sənin ardınca
qışqırdım. Amma bu sənin vecinə deyildi. Və səni qətiyyən maraqlandırmırdı. Nə
yollasa mən yavaş-yavaş geriyə – şəhərə döndüm.)
***
İki saat sonra isə məktub və çiçəklər – xeyirxahlıq və təskinlik gəldi.
Sizin F.
Milena, yenə də ünvan oxunmur, poçtda onu yenidən yazıb tamamlayıblar. Birinci
xahişimdən sonra ünvan əla, aydın, gözəl idi, amma yenə də bəzi hərflər seçilmirdi.
Əgər poçt xidmətçisinin gözləri də mənimki kimi olsaydı, sənin ünvanından başqa
heç nə oxuya bilməzdi. Amma poçt poçtdur...
BAZAR ERTƏSİ
Sən haqlısan, indi məktubu alanda, təəssüf ki, gecədir, sabah isə mühəndislə
Bosendə kiçik bir gəzintiyə çıxmaq niyyətindəyəm. “Körpə” barədəki
məzəmmətlərini oxudum, mən, doğrudan da, özümə belə dedim: kifayətdir, bu
məktubu bu gün oxumaq olmaz, əgər sən sabah gəzintiyə çıxacaqsansa, heç
olmasa bir az yatmaq lazımdır, amma oxumağa davam edənədək müəyyən vaxt
keçdi, hər şeyi başa düşdüm, gərginlik yox oldu, əgər sən burada olsaydın (mən
yalnız bədən yaxınlığını nəzərdə tutmuram), üzümü yüngülləşmiş halda dizlərinə
söykəyə bilsəydim... Bu, xəstəlikdir, eləmi? Mən ki səni tanıyıram, həm də
“körpə”nin elə də pis müraciət forması olmadığını bilirəm. Mən də zarafatı başa
düşürəm, amma hər şey mənim üçün