b verdi ki, mən ona inanmaya
bilərəm, amma o deyəcəkdir. Flyayşmarktrassın çıxışına az qalmış – həmin yer
onda mənim üçün tarixi əhəmiyyətli yer idi (uşaqlıqda harada yaşamısan?) –
təhdid qarşısında qorxum artdı. Məktəb onsuz da mənim üçün kabus idi, indi də
aşpaz bir az da təhlükəni artırırdı. Mən xahiş etməyə başlayırdım, o, başını
yelləyirdi, mən nə qədər çox xahiş edirdimsə, öz xahişimin nə qədər vacib
olduğunu hiss edirdim, təhlükənin nə qədər dəhşətli olduğunu zənn edir və
dayanırdım, bağışlanmağımı xahiş edirdim, o məni uzaqlara sürükləyib aparırdı,
onu valideynlərimə şikayət edəcəyimlə qorxutmaq istəyirdim, o gülürdü, burada o,
hökmran idi, mağazaların qapısından, evlərin tinlərindən yapışır, irəli getmək
istəmirdim, istəyirdim ki, o məni bağışlasın, donunun ətəyindən tutaraq geri
çəkirdim (onun üçün də asan deyildi), amma o məni irəli çəkərək, bunları da
müəllimə söyləyəcəyinə əmin edirdi, biz artıq yubanırdıq, İakov kilsəsindəki saat
səkkizi vururdu, məktəb zəngi eşidilirdi, bütün uşaqlar qaçmağa başlardı, ən çox
gecikməkdən təşvişlə qorxardım, biz də qaçmağa başlardıq, beynimi isə “deyəcək- deməyəcək” səsləri deşirdi. Qısası, o heç nə demirdi, heç vaxt bunu deməsə də,
belə bir imkan onda həmişə var idi, özü də bu imkan daim artırdı (dünən demədim,
amma bu gün deyəcəyəm) və bu imkandan o imtina etmirdi. Bəzən – Milena, sən
bir fikirləş – mənə qarşı çılğınlıqdan ayağını körpüdə yerə döyəcləyirdi və bəzən də
hansısa bir kömüryandıran qadın bunu görürdü. Milena, ah, bu nə axmaqlıqlardır,
mən nə qədər, hansı dərəcədə səninəm, bütün aşpazlarımla, onların təhdidləri ilə,
bütün ağlagəlməz çirkablarla, 38 yaşımdakı səksəkələrimlə, çirklənmiş ciyərlərimlə
səninəm.
Amma heç vaxt bunları danışmaq istəmirdim, yaxud da bunları ayrı cür
danışmaq istəyirdim, artıq gecdir, qurtarmaq və uzanıb yatmaq lazımdır, amma
yata bilməyəcəyəm, çünki sənə yazılacaq məktubu qurtara bilməmişəm. Əgər nə
vaxtsa sən mənim necə yaşadığımı bilmək istəsən, mən