bağlamayacaqdır, buna
əmin ola bilərsən. Bundan ötrü sən çağırışa getmək istəmirsən, ey həssas qəlb?
Məhz bundan qorxursan?
Əgər etiraf etsən ki, bunu rədd etməyin üçün yüzlərlə daxili səbəbin vardır
(onlar həqiqətən də vardır), onlarla birgə yeganə xarici səbəb də vardır: axı sən əri
yanında olmayanda Milenanı görüb danışa bilmirsən – əgər bütün bunları etiraf
etsən də, yenə təsəvvür qalır.
Əvvəla, gəlməyi vəd etsən də, ola bilsin ki, Milena artıq bunu istəməyəcəkdir, – səbəb onun qətiyyətsizliyi yox, sadəcə, təbii yorğunluğudur – o, asanlıqla və
məmnuniyyətlə sənin istədiyin yerə getməyinə yol verər.
İkincisi isə – hə, nə olar, get Vyanaya! Milena da oturub yalnız qapının
açılacağını gözləyir. Əlbəttə ki, o açılacaqdır, bəs sonra? Sonra qapıda ucaboylu,
arığın biri görünəcəkdir, onun üzündə xoş təbəssüm vardır (o, aramsız
gülümsəyəcəkdir, bu xasiyyət qoca bibisindən ona keçib, o da bu cür ara vermədən
gülümsəyirdi; hər iki halda bu, bilərəkdən yox, utandıqlarından ötrü idi) – sonra da
göstərilən yerdə oturacaqdır. Bayram əhvalı və təntənəli mərasim bununla da sona
çatacaqdır, çünki onda bunun üçün həyati qüvvələr az olduğundan zorla
danışacaqdır, – mənim yeni stol qonşum olan yerli adamlardan birisi dünən
vegetarian pəhrizi saxlayan, dinib-danışmayan qardaşı haqqında dedi: “Fikrimcə, ət
yemək zehni işlər üçün, sadəcə, zəruridir” – o, həyati qüvvəsi çox az olduğu üçün
xoşbəxt də ola bilməyəcəkdir.
Milena, görürsünüzmü, mən açıq danışıram. Lakin Siz ağıllısınız, dərhal hiss
etdiniz ki, mən həqiqəti deməyimə baxmayaraq (hər şey, şəksiz, düzdür), çox açıq
danışıram. Axı, belə xəbərdarlıqlar etmədən də gələ bilərəm və sizi ikiqat
heyrətləndirərəm. Əgər bu cür etmədimsə, deməli, bunlar haqlı olduğuma – zəif
olduğuma əlavə sübutlardır.
Burada daha iki həftə qalıram, əsasən də ona görə ki, müalicənin bu cür pis
nəticələrindən dəhşətə gəlirəm və utanıram. Evdə və ən pisi odur ki, xidməti
işimdə36 bu müalicəvi məzuniyyətimdən az qala tam