m sağalmağımı gözləyirlər.
Bu suallar bezdiricidir: “Hə, nə qədər kökəlmisən?” (Sən isə elə hey arıqlayır,
arıqlayırsan.) “Yeməyə qənaət eləmə!” (Bu, xəsisliyimə eyhamdır. Mən isə
pansiona görə pul ödəyirəm, yemək yeməyi isə bacarmıram.) Və bu cür digər
zarafatlar.
Çoxlu danışmalı şeylər vardır, amma belə etsəm, onda, ümumiyyətlə, məktub
qurtarmaz. Hə, bir şeyi də deyim: əgər bu iki həftənin sonunda Siz, cümə günü
olduğu kimi, mənim gəlişimi arzu etsəniz, mən gələcəyəm.
Sizin F.
YENİDƏN ŞƏNBƏ
Milena, məktublarımız bir-birini qovur, bu atlanbac oyununu dayandırmaq
lazımdır, o, ağlımızı alır, bilmirsən ki, nə yazmısan, sənə nə cavab verəcəklər, hər
iki halda titrəyirsən. Sənin çexcəni mən gözəl anlayıram və gülüşünü eşidirəm,
amma məktubuna qərq oluram, hərisliklə hər bir sözü, gülüşü təhlil edirəm, axırda
isə yalnız sözləri eşidirəm, axı mənim varlığımın əsası qorxudur.
Sonuncu məktubumdan sonra, əvvəlkitək məni görmək istəyirsənmi; hökm
edə bilmərəm; sənə olan münasibətimi bilirəm (sən mənimsən, hətta mən səni
heç vaxt görməsəm də), mən onu dillə deyilməsi mümkün olmayan qoxu fəzasına
girməyəcək dərəcədə bilirəm, amma sənin mənə olan münasibətini isə, təkrar
edirəm, bilmirəm, Milena.37
Baş verənlər mənim üçün dəhşətlidir: dünyam dağılır, dünyam yenidən
xarabalıqdan baş qaldırır. Bəs səni burada necə saxlamaq olar? Onun dağılmasına
təəssüf etmirəm, o çoxdan laxlamışdı, mən ona heyfsilənirəm ki, o yenidən baş
qaldırır, ona heyfsilənirəm ki, bu dünyaya gəlmişəm və bu dünyanın gün işığına da
heyfsilənirəm.
Bundan sonra necə yaşayacağıq? Əgər sən mənim cavab məktubumla
razısansa, sən Vyanada hec cür yaşaya bilməzsən, bu, sadəcə, mümkün deyildir.
Milena, söhbət bundan getmir, sən mənim üçün qadın deyilsən, sən
qızcığazsan, mən heç vaxt bu qədər bakirəlik görməmişəm, mən hətta cəsarət
etmirəm ki, çirkli, titrəyən, dırnaqlı, çatlaqlı, inamsız, isti-soyuq əlimi sənə təqdim
edim.
F.
“Praqalı sifarişçi” məsələsinə gəlincə isə, bu, pis plandır.