yaxşıdır, çünki Vyanada olsam da, Cənub vağzalının kafesində otururam (bu nə
kakao, nə peçenyelərdir, sən bunlarlamı yaşayırsan?), amma sanki hələ bütövlükdə
burada deyiləm, iki gecəni ardıcıl olaraq yatmamışam, üçüncünü yata biləcəyim də
məlum deyildir, Cənub vağzalının qarajla yanaşı “Riva” mehmanxanasındayam.
Ümumiyyətlə, bundan yaxşı bir şey fikirləşə bilmirəm: çərşənbə günü səhər saat
ondan başlayaraq mehmanxananın qarşısında gözləyəcəyəm. Səndən xahiş
edirəm, Milena, arxadan, yaxud yandan çıxaraq məni qorxutma, mən də bu cür
eləməyəcəyəm.
Ola bilsin ki, bu gün görməli yerlərə baş çəkəcəyəm: Lerxenfelderştrassa41, poçt,42 Cənub vağzalından Lerxenfelderştrassa qədər olan yerlər, ticarət dükanları
və s. Çalışacağam ki, tanınmadan gəzim.
Sənin
(Praqa) Bazar43
Bu gün, Milena, Milena, Milena, bu gün başqa heç nə yaza bilmirəm! Hər
halda, yox. Beləliklə, bu gün, Milena, tələsik yazıram, yorğunluq və boşluq hiss
edirəm (sonuncusu, yəqin, sabah da hiss olunacaqdır). Necə də yorğun
olmamalıyam? Xəstəyə tam üç ay məzuniyyət vəd edirlər, amma çərşənbə
axşamından bazar gününə qədər dörd gün verirlər, həm də bir axşam və bir günü
də kəsirlər. Məgər günahkaram ki, sağalmamışam? Məgər haqlı deyiləmmi?
Milena! (Bunları sənin sol qulağına pıçıldayıram, sən isə nimdaş yataqda özünün
dindar mənşəyinə uyğun şəkildə dərin yuxuya dalmısan və yavaşca, hələ heç nə
dərk etmədən sağ böyründən sol böyrünə – mənim dodaqlarıma doğru
çevrilirsən...).
Mən necə gəlim? Əvvəlcə hər şey çox sadə idi, perronda qəzet tapılmadı, bu
meydançaya qaçmaq üçün əlavə bəhanəm oldu, amma sən artıq orada deyildin – hər şey qaydasındadır. Mən kupeyə qayıtdım, qatar tərpəndi, qəzeti açdım,
oxumağa başladım, – hər şey qaydasındadır; bir neçə dəqiqə sonra qəzeti qatladım
– birdən başa düşdüm ki, artıq mənimlə deyilsən, daha doğrusu, sən mənimlə idin,
bunu bütün varlığımla hiss edirdim, amma indi mənimlə birgəliyin ötən dörd günə
nisbətən tamamilə başqa cür oldu və buna alışmalı