ı yerlərimiz! Onlar
isə qurtarmırlar, heçliyə getmirlər, onlar ox kimi düz şəkildə daş döngəyə doğru
yuxarıya və xiyabanla geriyə yönələrək batan günəşə tərəf gedir, o qurtarmır,
amma onun qurtarmadığını deməyin özü də axmaq zarafatdır. Ətrafda hara
baxırsansa kağızlar, sənədlərdir, indicə oxuduğum bir neçə məktublar, direktorla
qarşılıqlı salamlaşmalarımız (işdən çıxarılmamışam) və daha ikiüç otaqda olanlar.
Bütün bunlarla yanaşı olaraq, qulaqlarımda kiçik bir zəng səslənir: “O artıq səninlə
deyildir”. Düzdür, hardasa göylərdə daha bir nəhəng zəng də vardır və səslənir: “O
səni tərk edir”. Amma kiçik zəng daha yaxındadır, lap qulağının dibində! Sonra isə
bu axşamkı məktub (dərkedilməzdir, onu necə oxumaq olar, dərkedilməzdir)...
Sinə kifayət edəcək ölçüdə necə genişlənsin və sıxılsın ki, bu havanı uda bilsin,
dərkedilməzdir ki, səndən niyə bu qədər uzaqdayam.
Amma şikayətlənmirəm, bütün bunlar şikayət deyildir və sən də mənə söz
vermisən.
***
İndi isə yol əhvalatlarım barədə; axırda sən mənə mələk deyəcəksən. Çoxdan
bilirdim ki, mənim Avstriya vizamın müddəti, sözün həqiqi mənasında (elə məcazi
mənasında da), iki ay əvvəl bitmişdir, amma Meranda məni inandırdılar ki, tranzit
üçün o lazım deyildir, Avstriyaya indiki səfərimdə heç kim mənə mane
olmayacaqdır. Məhz buna görə də Vyanada bu boşluğu təmiz unutmuşdum, amma
Qmyunddakı pasport yoxlamasında gənc, ciddi, cavan məmur bunu dərhal aşkar
elədi. Pasportu bir tərəfə qoydular, məndən başqa hamını sonrakı gömrük
yoxlamasına buraxdılar, artıq təkcə bu, kifayət qədər iyrənclik idi. (Mənə elə hey
əngəllər törədirlər, hələ birinci günümdür, onların dedi-qodularınıdinləməyə
borclu deyiləm, amma həmişə kimsə meydana çıxıb məni səndən, daha doğrusu,
səni məndən uzaqlaşdırmağa çalışırlar, amma bu onlara müyəssər olmayacaqdır,
Milena, düzdürmü?) Deməli, belə, mən bu vəziyyətdə olanda sən gəlib işə qarışdın.
Şən, üzügülər, səmimi avstriyalı, hamı ilə qaynayıb-qarışan sərhədçi gəldi,