məni
dəhlizlərlə və pilləkənlərlə sərhəd mühafizə otağına apardı. Orada pasportunda bu
cür səhv ucbatından gətirilmiş bir rumın yəhudisi də var idi, yəhudilərin mələyinin
(yəni sənin) qəribə tərzdə, dostcasına göndərdiyi bir adam idi. Lakin düşmən
qüvvələr hələ bir az güclü idilər. Yüksək rütbəli məmur və onun cırtdanboylu
köməkçisi, hər ikisi sarı, qupquru, qəddar idilər, onlar (ən azı həmin dəqiqələrdə)
pasportları əllərinə götürdülər. Müfəttiş dərhal, etiraz yeri qoymadan elan etdi:
“Vyanaya qayıdın və oradakı polisə lazım olan qeydləri yazdırın!” Mən yalnız bir
neçə dəfə “Bu mənim üçün dəhşətdir!” deməyə qüdrət tapdım. Müfəttiş də bir
neçə dəfə bu cür, amma ironiya ilə, hirslə dedi: “Bu sizə belə görünür”. “Bəs bu
qeydi teleqrafla almaq olmazmı?” – “Yox”. “Mən bütün xərcləri ödəyərəm.” –
“Yox”. “Sizin burada daha yüksək instansiyanız vardırmı?” – “Yox”. Mənim
əzablarımı görən qadın heyrətediləcək sakitliyini saxlayaraq müfəttişdən heç
olmazsa məni buraxmağı xahiş edir. Milena, çox zəif vasitədir! Sən bu cür onunla
dil tapa bilməyəcəksən. İstəsən də, istəməsən də geriyə qayıdaraq uzun yolu qət
etməli, pasport nəzarətindən keçməli, baqajı götürməlisən. Belə olduqda, bu gün
getməyə qətiyyən ümid yeri qalmır. Və budur, biz sərhəd mühafizə otağında
oturmuşuq, polis də bizə heç bir şeylə təsəlli verə bilmir, o, ancaq biletin vaxtını
uzadır və s. Müfəttiş son sözünü deyərək kabinetdən çıxdı, yalnız cırtdan köməkçisi
buradadır. Mən hesablayıram: Vyanaya növbəti qatar gecə saat 10-da keçir, 2.30- da ora çatır. Hələ də bədənimdə Riva taxtabitilərinin dişlədikləri yerlər göynəyir,
Frans Yozef mehmanxanasındakı budəfəki nömrəm necə olacaq? Amma mən
nömrə almayacağam axı, birbaşa Lerxenfelderştrassa gedərək (hardasa üçün
yarısında) orada bir otaq xahiş edərəm (təxminən saat 5-də). Orada yubanmasam,
bazar ertəsi səhər pasportda lazımi qeyd etdirərəm (amma onu dərhal ala
biləcəyəmmi, ya çərşənbə axşamı verəcəklər?), sonra sənin yanına yollanaram,