, sən
qapını açanda sənin üçün sürpriz edərəm. Aman, Tanrım! Burada fikirlərim qırılır,
sonra davam edir: bu gecədən sonra mən nə vəziyyətdə olacağam, gecə isə mən
qatarla altısaatlıq yolda olmalı və həmin görkəmlə də Praqaya çatanda direktora
nə deyəcəyəm, axı məzuniyyətin uzadılması haqqında yenidən teleqrafla xahiş
etmək lazım olacaqdır. Bütün bunları heç nə hesab eləsən də, nə etmək olar ki?
Başqa yol yoxdur. Yeganə yüngüllük ola biləcək şey birdən ağlıma gəlir: Qmyundda
gecələyərək Vyanaya səhər getmək. Tamamilə yorulmuşam və cırtdan köməkçidən
soruşuram ki, Vyanaya gedən səhər qatarı saat neçədə buradan keçir. Səhər saat
5.30-da keçir və gündüz 11-də çatır. Kifayətdir, ola bilsin ki, onunla gedəcəyəm,
rumın da eləcə və burada söhbət tamamilə yeni məcraya yönəlir. Necə oldusa,
qəfildən aydın oldu ki, cırtdan köməkçi bizə kömək etmək istəyir. Əgər Qmyundda
gecələsək, səhər tezdən, kontorda ondan başqa heç kəs olmayanda, o bizi sərnişin
qatarı ilə Praqaya gizlicə keçirə bilər və biz gündüz saat 4-də Praqada olarıq.
Müfəttişə isə deməliyik ki, səhər qatarı ilə Vyanaya yola düşəcəyik. Möcüzədir!
Amma öz aramızdır, bu, nisbi möcüzədir, çünki Praqaya onsuz da teleqraf vurmaq
lazımdır. Qoy olsun! Müfəttiş gəlir, bir azca komediya oynayırıq və səhər qatarı
barədə ona danışırıq, sonra köməkçi bizi kənara çəkib sonrakı müzakirələr üçün
gecə gizlicə görüşməyi təklif edir. Düşünürəm ki, bütün bunlar səndən gəlir,
problemlər isə düşmən qüvvələrin sonuncu zərbəsidir. Beləliklə, mən və həmin
qadın yavaşca vağzaldan çıxırıq (bizi aparacaq sürət qatarı hələ də platformada
durub, baqajın yoxlanılması uzun çəkir). Şəhərə uzaqdırmı? Bir saat. Yeni bir
problem! Amma aydın olur ki, vağzalda iki mehmanxana vardır, onlardan birinə
doğru irəliləyirik. Mehmanxananın qabağından dəmiryolu xətləri keçir; relslərin
üstündən keçmək lazımdır, amma yük qatarı yaxınlaşır; qaçmaq istəyirəm, çatdıra
bilərəm, amma yol yoldaşım məni saxlayır, yük vaqonu da qarşımızda