ə poçtla göndərdiyim “tələb
olunanadək” tipli teleqramım (“Qız sənə dostcasına cavab yazır və... burada mən,
ümumiyyətlə, istərdim ki, “çox” yazam, amma “ciddi” deyirəm, sən isə məni tərk
etmə”.). Bütövlükdə hər şey sakit keçdi, özümü ələ aldım və Meran haqqında sakit
danışdım, ovqatı daha az təhlükəlidir. Amma söhbət yenidən əsas məsələyə
çatanda qız bir müddət Karl meydanında yanımda duraraq bütün bədəni ilə titrədi,
yalnız onu deyə bildim ki, səninlə bir yerdə olanda hər şey, dəyişməz qaldığına
baxmayaraq, yox olur və heçliyə qovuşur. O, özünün sonuncu sualını (məhz həmin
sualı) verdi ki, onun qarşısında mən həmişə müdafiəsizəm: “Mən gedə bilmərəm,
amma sən məni göndərirsənsə, onda çıxıb gedərəm. Sən məni göndərirsənmi?”
(Mənim qürur hissinə əhəmiyyət vermədən bunları sənə söyləməyimdə dərin bir
iyrənclik vardır, amma mən bunları sənə görə qorxduğumdan danışıram. Sənin
üçün qorxmağıma görə isə mən nələr edərdim.51 Görürsənmi necə qəribə, yeni
qorxudur.) Mən cavab verdim: “Bəli”. Buna cavab olaraq o dedi: “Amma mən gedə
bilmirəm”. Və burada həmin sevimli, xeyirxah varlıq öz qüvvəsi xaricində olaraq
danışmağa başladı ki, sənin mənimlə gizli görüşdüyünə görə öz ərini sevdiyinə
inanmır və s. Düzünü desəm, burada sənin haqqında xoş olmayan sözlər də
işlədildi ki, onlara görə o döyülməli idi və mən bunu istəyirdim, amma mən ona
məgər imkan verməməliyəmmi ki, heç olmasa bu işə görə ağlamasın? O xatırlatdı
ki, sənə yazmaq istəyir və mən onun barəsində həyəcanıma, sənin barəndə isə
sonsuz etibarıma görə ona icazə verdim ki, bunu eləsin, amma bilirdim ki, bunlar
mənə bir neçə gecəyə başa gələcəkdir. Bu icazənin onu məhz sakitləşdirməyi məni
narahat eləyir. Mehriban və ciddi ol, amma mehribanlıqdan daha çox ciddi ol,
amma mən nə deyirəm, məgər bilmirəm ki, sən, necə lazımdırsa, həmişə düzünü
yazacaqsan?
Məgər onun öz bədbəxtliyinə görə sənə nəsə dəhşətli bir şey yazacağı və səni
mənim əleyhimə qaldıracağı barədəki qorxum sənin üçün alçaldıcı hiss