sənədləri vaxtında ala bilməmişəm, amma mən bundan çox məmnunam.
İndi isə kağızlar buradadır. Bundan əlavə, mən bir az yata bilsəydim, heç bir
dəhşətli şey olmazdı. Doğrudan da, bu məsələ barədə bu gün vəziyyət çox pis olub.
F.
Cümə
Büroya getməzdən əvvəl tələsik yazıram, üç gün özümü sıxaraq susmaq istədim,
amma sən orada dəhşətli mübarizə aparırsan, mən susmaq istədim, amma bu
mümkün deyildir, axı bu mənim mübarizəmdir. Sən, yəqin ki, mənim neçə gecə
yatmadığımı hiss elədin. Sadəcə, bunun səbəbi “qorxu”dur. Əslində də, o mənim
iradəmi alır, məni elə yerə tullayır ki, harada olduğumu bilmirəm... üstəlik də
axırıncı məktubunda bir neçə qeydlər etmisən ki, onlar məni xoşbəxt etdi, çünki
sən nə deyirsənsə, idrakım, ürəyim, bədənim ona inanır, amma burada daha dərin
əminlik vardır ki, onun harada yerləşməsini bilmirəm, amma onu heç cür
inandırmaq mümkün deyildir. Və ən nəhayət, boşalmağıma çox kömək edən
möcüzəli, narahat, rahatlayıcı fiziki yaxınlığının təsiri günbəgün uçub gedir. Kaş sən
burada olaydın! İndi burada qorxudan başqa yanımda heç kəsim yoxdur, tamamilə
heç kəsim, onunla qol-boyun olaraq gecənin dərinliklərinə doğru şütüyürük.
Bu qorxuda nə isə bir qəribəlik vardır (o, qəribə tərzdə həmişə gələcəyin
əleyhinə yönəlmişdir, yox, bu doğru deyildir),64 müəyyən mənada onu belə başa
düşmək olar ki, o mənə böyük bir etirafın zəruriliyini daim xatırladır: Milena da
yalnız bir insandır. Bu haqda sənin dediklərinin hamısı doğrudur, onu bir dəfə
eşidərkən, yenə də eşitmək istəyirsən, amma burada söhbət ən əsas məsələdən
yox, daha da böyük məsələdən gedir, axı qorxu təkcə mənim şəxsi qorxum
deyildir, lap səsi olsa da, çox sıxıcıdır – həyat yaranandan bəri bütün inamlarda
olan qorxudur.
Bunları sənə yazdım və başım dərhal sakitləşdi.
Sənin
Cümə axşamı, bir az sonra
“Ağ xoruz”da gecə yazılmış məktub və birinci günün məktubu gəldi, belə görünür
ki, birincisi daha gec yazılmışdır, amma tam yəqin deyildir. Mən yalnız bir dəfə ona
cəld baxdım