m və dərhal cavab yazmalıyam, səndən xahiş etməliyəm ki, haqqımda
pis fikirdə olmayasan... Və burada heç bir qısqanclıq yoxdur, sadəcə, sənin
ətrafında belə bir oyun gedir, ona görə də sənə hər tərəfdən toxunmaq istəyirəm,
o cümlədən də qısqanclıq tərəfindən, amma bu, axmaqlıqdır və bir daha təkrar
olunmayacaqdır, bu yalnız tənhalığın xəstə düşüncələridir.
Maks haqqında da sənin yanlış təsəvvürlərin formalaşır. Dünən, nəhayət ki,
sənin salamlarını ona çatdırdım, amma qəzəblə (yuxarıdakı qeydlərə bax!), çünki
sənin salamlarını o həmişə alır. Ona görə də onun hamı üçün və həmişə öz izahatı
vardır, o dedi ki, sən ona tez-tez salam göndərirsən və yəqin ona görə ki, mən bircə
dəfə də onun səmimi salamlarını çatdırmamışam. Mən də, nəhayət ki, bunu
elədim, onda yəqin, mənim sakitləşməyim naminə bunun arası kəsiləcəkdir.
Mümkündür, bax mən də çalışıram.
Ümumiyyətlə, Milena, sən mənə görə narahat olma, bircə sənin mənə görə
narahat olmağın qalmışdı. Əgər məni çulğayan və bu səhər sənə şikayətləndiyim
“qorxu” olmasaydı, mən, demək olar ki, tam sağlam olardım.
Yeri gəlmişkən, belə çıxır ki, o vaxt sən meşədə dediyin kimi də düşünürsən?
İkinci gün, yuxarıda, meşədə. Mən o günləri dəqiq fərqləndirə bilirəm, birinci gün
inamsız, ikinci gün həddən artıq inamlı, üçüncü gün peşmançılıq, dördüncü gün
mehribanlıq idi.
İndi isə mənim bacımın toyuna getmək vaxtımdır. Niyə, niyə mən bu aydın
olmayan və dəhşətli məsuliyyət əzablarına malik bir insanam? Mən niyə, məsələn,
sənin otağındakı xoşbəxt şkaf deyiləm, o şkaf sən kresloda, yaxud yazı stolunun
arxasında oturanda, divanda uzananda, yatanda (yuxun şirin olsun!) düz sənə
baxır. Niyə mən şkaf deyiləm? Ona görə ki, səni son günlərdəki bədbəxt halda
görsəydim, yaxud sən Vyanadan getməli olsaydın, əzabdan sınıq-sınıq olardım.
F.
Sənin tezliklə pasport alacağını bilmək çox xoşdur.
Cümə
Nahardan sonra, yaxalığımda mərsin çiçəyi, az-çox aydın düşüncə ilə (başımın
ağrıdığına baxmayaraq – hicran, hicran...) bizim