yeznəmizin iki sevimli bacısının
arasında olmaqla toy süfrəsi arxasında oturmuşdum. İndi isə kifayətdir, daha
qüvvəm qalmayıb.
Biz bir yerdə olanda necə də asan həyat sürəcəyik, – axmağam ki, bu haqda
yazıram! – sual və cavab, gözgözə! İndi isə ən azı bazar ertəsinə qədər gözləyib
səhər məktubuma cavab almalıyam. Məni düzgün başa düş və mənimlə mehriban
ol.
F.
***
Bazar ertəsi
Sən çox şeyləri qarışdırırsan, Milena!
Əvvəla, mən o qədər də ciddi xəstə deyiləm, mənə azca yatmaq lazımdır ki,
özümü Meranda olduğu kimi yaxşı hiss eləyim. Axı ağciyər xəstəliklərinin böyük bir
qismi, əsasən, sözəbaxan olurlar, xüsusən də isti yay vaxtlarında. Payızın sonunda
onun öhdəsindən necə gələcəyəm – bunu sonra soruşarıq. İndi isə hansısa xırda
şeylər məni əzab çəkməyə məcbur edir, məsələn, büroda qətiyyən heç bir şey edə
bilmirəm. Əgər sənə yazmıramsa, onda kresloda oturub gözümü pəncərəyə
zilləyirəm. Oradan çox şey görmək olur, çünki qabaqdakı ev birmərtəbəlidir. Deyə
bilmərəm ki, mənim belə nəzər yetirməyim kədərlidir, amma gözümü ordan çəkə
bilmirəm.
İkincisi, puldan qətiyyən korluq çəkmirəm, kifayət qədər pulum olur, bəzi artıq
xərclər isə – məsələn, sənin məzuniyyətin üçün olan pullar – mənə zülm verir,
çünki onlar hələ də məndədir.
Üçüncüsü, artıq sağalmağım üçün ən həlledici şeyi – bir dəfə və həmişəlik –
etmisən və dönə-dönə də, hər saniyə eləyirsən; bu sənin mənə olan mehribanlığın
və haqqımda fikirləşməyindir. (Ümumiyyətlə, mənə görə narahat olma: axırıncı
günümdə də, birinci gündə olduğu kimi ,səni gözləyəcəyəm.)
Dördüncüsü, Praqaya səfər barədə yüngülcə ehtiyatla danışmağın tamamilə
düzdür. “Düzdür”, elə teleqramda da belə yazmışdım, amma o, sənin ərinlə
danışığıma əsaslanırdı və yeganə düz şey idi. Bu gün səhər isə mən birdən tam
aydın şəkildə dərk etdim ki, ürəyimdəki məhəbbətlə, titrəyişlə qorxuram ki,
qəfildən, xırda bir şeydən ötrü çaşıb Praqaya gələrsən. Amma əslində elə bir xırda
şey ola bilərmi ki, sənə təsir eləsin, axı sən