daxili qanunlarını
bilmirəm, onun təkcə qəfildən boğazımı tutmasını bilirəm, bu isə başıma gələn və
gələ biləcək hər şeydən daha dəhşətli şeydir.
Onda, yəqin, belə çıxır ki, bizim hər birimiz öz cütü ilə yaşayırıq; sən Vyanada,
mən isə öz qorxumla birgə Praqada və bizim hər ikimiz – təkcə sən yox, həm də
mən – bu bağı qırmağa cəhd edirik. Milena, bir bax: əgər onda Vyanada olarkən
sən mənə tamamilə inansaydın (səni inandıran həmin addımı atmağa qədər sən
mənimlə razı idin), sən indi Vyanada hamını günahlandırmazdın, daha doğrusu,
heç bir “tənə” olmazdı, sən isə, sadəcə olaraq, Praqada olardın və sonuncu
məktubunda özünü sakitləşdirməyin isə yalnız təskinlikdir, vəssalam. Sən razı
deyilsənmi?
Əgər sən dərhal Praqaya gəlsəydin, yaxud heç olmasa, bu cür qərar qəbul
etsəydin, bu mənim üçün sənin xeyrinə sübut olmayacaqdı, – sənə nisbətən mən
heç bir sübuta ehtiyac duymuram, sən mənim üçün hər şeydən ucadasan, sən
özün aydınlıq və etibarlılıqsan – amma bu mənim xeyrimə böyük bir sübut olardı,
mən isə ona ehtiyac hiss edirəm. Burada mənim qorxum da əlavə yem tapır. Ola
da bilsin ki, hər şey bir az da pisdir və məhz mən, “xilaskar kimi”, səni Vyanada
saxlayıram.
***
Hə-ə, meşədə pis hava olacağı barədə qorxurduq, amma hər şey yaxşı oldu. Gəl
sonralar da o təhlükə altında yaşayaq, axı başqa cür mümkün deyildir.
Başa düşmürəm ki, bu xanımın məktubu niyə xoşunuza gəlmir. O, öz vəzifəsini – səndə qısqanclıq yaratmaq vəzifəsini – yerinə yetirib, düzdürmü? Bundan sonra
zaman-zaman mən belə məktublar ixtira edəcək, onları öz əllərimlə yazacağam,
kəskin şəkildə rədd etdiyindən daha yaxşılarını yazacağam.
Xahiş edirəm, heç olmasa, bir neçə kəlmə öz işindən yaz! “Pesta”? “Lipa”?
“Kmen”? “Politika”?70
***
Yenə də nə isə demək istədim, amma yenə də bir gənc şair gəldi. Bilmirəm niyə,
amma kimsə gələn kimi mən dərhal sənədlər barədə düşünürəm və bütün görüş
ərzində başqa bir şey haqqında fikirləşə bilmirəm. Yorulmuşam, heç nə bilmirəm
və istərdim ki,