, başımı sənin dizlərinə qoyum, saçlarımda sənin əllərini hiss edim və
əbədi olaraq bu cür qalım.
Sənin
Hə bir də onu demək istəyirdim ki, sənin məktubunda (digər həqiqətlərlə yanaşı)
bir böyük həqiqət vardı, ze vlastne u jsi slovek, kery nema tuseni otom71. Bu, təmiz
həqiqətdir, sözbəsöz belədir: hər şey yalnız çirkab, alçaqlıq, cəhənnəm odunda
yanmalı halda idi və orada mən, çox pis iş tutmuş uşaq anasının qarşısında
durduğu kimi, sənin qarşında dururam. Təsəvvür elə ki, o uşaq ağlayır və söz verir:
bir də belə eləməyəcəyəm. Amma, qorxu məhz belə şeylərdən güc alır: “Necə yəni,
necə yəni?! – o təkrarlayır. – Nema tuseni!72 Hələlik heç nə baş verməyib! Deməli,
onu hələ xilas etmək olar!”
Mən diksinirəm – telefon! Direktorun yanına çağırırlar! Praqaya qayıtdığımdan
bəri ilk dəfədir ki, məni xidməti işimlə əlaqədar müdiriyyətin yanına çağırırlar! Bax,
indicə mənim bütün fırıldaqlarım açılacaqdır! On səkkiz gündür ki, ancaq məktub
yazıram, məktub oxuyuram, əsasən də pəncərədən çölə baxıram: məktubu əlimdə
çevirir, yenidən yerinə qoyuram; bir də ki, gələnlərlə söhbət edirəm, başqa heç nə
eləmirəm.
Amma onun yanına enib kandarı keçən kimi, o, məni gülərüzlə qarşılayıb iş
barədə danışdı (heç nə başa düşmədim), sonra vidalaşdı – o məzuniyyətə gedir.
Dərkedilməz dərəcədə mehriban adamdır! (Düzdür, mən də mızıldandım ki,
məndə hər şey hazırdır və sabahdan artıq məruzə etməyə başlayıram). Və indi də
bunlar haqqında qısaca olaraq sənə məruzə edirəm, mənim əziz mələyim!
Şənbə
Sən məni yaxşı başa düşmürsən, Milena, mən ki tamamilə səninlə razıyam. Bunu
təklikdə etməyə hazırlaşmıram.- Vyanaya gələcəyəmmi? Bu gün hələ heç nə deyə bilmərəm, amma düşünürəm
ki, gəlməyəcəyəm. Əgər əvvəllər etirazım çox idisə, indi bircə dənədir: bu mənim
ruhumun gücündən xaricdir, düzdür, uzaq, ikinci dərəcəli səbəblər də vardır,
amma bu cür hamı üçün yaxşıdır. Təkcə onu əlavə edirəm ki, əgər sənin indi təsvir
etdiyin şəraitdə (nechat sloveka cekat)73 Praqaya gəlsən,